Yüzyıllık Yalnızlık

8,3/10  (681 Oy) · 
2.102 okunma  · 
589 beğeni  · 
11.564 gösterim
"Yüzyıllık Yalnızlık'ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları bir örnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım, ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on altı yılımı aldı. Büyükannem, en acımasız şeyleri, kılını bile kıpırdatmadan, sanki yalnızca gördüğü olağan şeylermiş gibi anlatırdı bana. Anlattığı öyküleri bu kadar değerli kılan şeyin, onun duygusuz tavrı ve imgelerindeki zenginlik olduğunu kavradım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı büyükannemin işte bu yöntemini kullanarak yazdım. Bu romanı dikkat ve keyifle okuyan, hiç şaşırmayan sıradan insanlar tanıdım. Şaşırmadılar, çünkü ben onlara hayatlarında yeni olan bir şey anlatmamıştım, kitabımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız."
  • Baskı Tarihi:
    Ağustos 2016
  • Sayfa Sayısı:
    464
  • ISBN:
    9789750719363
  • Orijinal Adı:
    Cien Anos De Soledad
  • Çeviri:
    Seçkin Selvi
  • Yayınevi:
    Can Yayınları
  • Kitabın Türü:
Nazlı Demir 
22 Eyl 2015 · Kitabı okudu · 19 günde · 7/10 puan

Eğer bu kitabı okuduysanız kendinizi tebrik edebilirsiniz.
Durağan bir dili, merak uyandırmayan ve sonu nereye gittiği belli olmayan konuyu, isimlerin benzerliğinden dolayı kim kimdi ya diye karışan karakterleri başarıyla atlattınız. Şimdi size ne kattığını düşünmeye geçebilirsiniz. Hristiyanlıkta geçen 7 günahı ve sonuçlarını kesinlikle karakterlerle birlikte tek tek öğrenmiş oldunuz. Ayrıca gerçekte yaşanan muz işçileri katliamına* değinmesi ile birlikte günümüz olaylarından bir facianın nasıl olduğunu artık biliyorsunuz.
Ne zorlamalarla, okumak için kendinizi ittirmelerle dolu, acaba bıraksam mı düşünceleriyle başa çıkarak Nobel ödüllü bir kitabı daha bitirmiş olmanın şevkiyle çerez kitaplara yönelip kafanızı dinleyebilirsiniz.
* Bu sayede nobel'i almıştır.

Elif Kimya S. 
 23 Ara 2016 · Kitabı okudu · 8/10 puan

Geçen yıl ruh ikizin olan yazarı bul diye bir teste rastgelmiştim. Testin sonunda Gabriel Garcia Marquez çıkmıştı ve ruh ikizim olan yazarla bu test sonucu tanışmıştım. :) Tabi onunla ilk tanışmam bu kitapla olmadı. Yüreğini Kolla Ölmeden Çürüyorsun kitabını kendisinin sanıp aldım ve kitap gelince büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. :) Neyse kitaba geçelim.

Hikaye kuzen (amca çocukları) olan José Arcadio ve Ursula Iguarán Buendia çiftinin, ailelerinin tüm karşı çıkmalarına rağmen evlenmesiyle başlıyor. Çiftin daha önce bir akrabalarının çocukları, domuz kuyruğuyla doğmuş ve sürekli yapılan akraba evlilikleri yüzünden bu sakatlığın tekrarından korkuyor aile kitap boyunca. Kitapta ensest ilişki çok fazla yaşanmış ve bu okuyucu kızdırıyor ister istemez. Ensest, romanda önemli ve oldukça belirleyici bir role sahip olsada, romanın ana teması kitabın isminden de anlaşılacağı gibi hiç şüphesiz yalnızlık, mutlak bir yalnızlıktır. Aile fertlerinin tüm çabasına rağmen bitmeyen ve yüzyıl boyunca yaşanan yalnızlık, hikayeye bir hüzün katmış. Aynı zamanda güzel bir kızın göğe yükselmesi, hiç durmadan yağan yağmur, tanrının fotoğrafını çekmeye çalışan bir dede, evi yiyen karıncalar gibi doğaüstü olaylar kitaba farklı bir hava vermiş. Ama üç nesil boyunca aile fertlerine aynı isimlerin verilmesi okurken kafa karışıklığına sebep oluyor. Nobel ödülüne layık görülmüş farklı bir roman...

Oğuz Aktürk 
 17 Şub 23:20 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

İlk kez başında soy ağacı verilen bir kitap okuyorum ve bunun neden olduğunu da sonraki sayfalarda anlıyorum.

bu kitabı anlatmak için yüzyılımı bile sarf edebilirim. ama aynı zamanda sadece 1 dakikamı da harcayabilirim. işte öyle bir kitaptır bu. yazdıklarım hafif dozda spoiler içerebilir, kitabı okumayanlar incelemeyi okumasa daha iyi olur.


gabriel garcia marquez sizi alır bir gün muz şirketinin orada kurulmuş olan içinde entel dantel insanların yaşadığı ultra güvenlikli bir yerde uyandırır, bir gün de belki de jose arcadio buendia ile beraber kestane ağacının dibinde soyundan gelecek çocuklarının ve torunlarının yapacaklarından habersiz bir şekilde uyandırır. habersiz demek bile yanlış olabilir çünkü ölülerin ve yalnızlığın istediği gibi istediği kişiye karşı gezebildiği bir evde aslında herkes her şeyden hem fazlasıyla haberli hem de fazlasıyla habersiz. eve gelen haberler bile o kadar yalnız ki onlar bile kime ne haber vereceğini bilmeden birisinin peşine takılıyor.

roman hakkında konuşulacak o kadar çok şey var ki ve o kadar da konuşulmaması gereken şey var ki bazen macondo kasabasına melquiades adlı kişinin gelirken prezervatifi icat etmiş olarak gelmesini bile istedim. olacakları ursula gibi biraz sezerek. ve sonra bu düşüncemin ne kadar haklı olduğunu gördüm. çünkü günahların bile yalnız olduğu bu kasabada hiç kimse günah işlemeyi hayatının herhangi bir konuşmasında bile geçirmiyor. bu nedenden dolayı isteyen teyzesiyle isteyen de falcıyla yatıp kalkıyor ve ardından dünyanın en egzotik ve marjinal karakterlerine sahip olan bir soyağacı çıkıyor. bunun içinde toprak ve sıva yiyen bir kadından tutun da oburluk yarışması düzenleyen bir adama kadar ve şans oyunları düzenleyip bahçesini tavşanlarla ve diğer hayvanlarla dolduran bir kadından şehvetinden dolayı kurşunlanmış insana kadar yığınla insan var. aslında o kadar çok insan var ki bu insanlar bir o kadar da yok. istisnasız olarak romanda adı geçen herkes kısa ya da uzun süreliğine olmak üzere romanda illa baş karakter olma hakkına sahip oluyor ve sanki yazar burada karakterlerine "hadi bir de sen göster bakalım hünerlerini" dercesine bir üslupla bu karakterini saçından ayağına kadar detaylı bir şekilde bize sunuyor.

her şey bir yana macondo kasabasının yüzyıllık evrimi o kadar yerinde anlatılmış ki okura sanki bir tuval verilmiş ve bu kasaba her anlatıldığında ona ait detayların çizilmesi istenmiş. rengarenk insanlar, rengarenk olaylarla dolu olmayan bir yer.

kitapta ara sıra geleceğe dair spoiler'lar verilmiş, ben bunu da çok sevdim hatta böyle de başlıyor kitap. bundan hiç rahatsız olmadım çünkü birisinin ölmesinden çok onun nasıl öldüğü ve o ölene kadar nelerin olduğu beni gerçekten daha çok ilgilendirdi bu kitapta. çünkü bazen bakıyorsunuz 5 sayfada bir insan ölüyor. bazen bir sayfada 3000 insan ölüyor. hiç belli olmuyor yani ne çıkacağı. aslında spoiler verilse de verilmese de okuduğunuz sayfanın bir sonraki sayfasında neler olacağını az çok tahmin etmeye çalışsanız bile hiç tahmin etmedikleriniz çıkabiliyor. böyle tatlı bir kasabanın yanında güvenlikli bir yeni şehrin kurulması ya da bir anda 3000 kişinin öldürülüp denize atılması hiç beklemeyeceğiniz cinsten şeyler oluyor.


uzun lafın kısası, okumadan bu dünyadan göçmeyin. rica ediyorum.

Ahmet Yavilioğlu 
 13 Mar 21:32 · Kitabı okudu · 3 günde · Puan vermedi

Öncelikle kitabı çok da beğendiğimi söyleyemeyeceğim.Zira ben romanların bilinçakışı,diyaloglar ve felsefi altyapılarını daha çok seviyorum ve bu üçlüyü iyi bir şekilde işlemiş romanlara yüksek puan veriyorum.Felsefi altyapısını romanı okurken hristiyan mitolojisini pek bilmediğimden gözümden kaçırdım.Araştırdıklarıma göre yedi ölümcül günaha göndermeler varmış.Şimdilik bunu kenara bırakıyorum ve asıl merak ettiğim konuya geliyorum.Bu romana Nobel ödülü veren jürinin aklından şüphe ediyorum.Romanda zaman ve mekan birliği yoktu,entelektüel bir anlatı da yoktu üst bir anlatı hiç yoktu.Ayrıca büyülü bir gerçekçilikten ziyade büyülü saçmalık vardı.Olaylarda masal ve hikayeler içiçe geçmişti.Bir yazar en çok romana serpiştirdiği diyaloglarla edebi yönünü gösterir,kişiliğini böler ve kendi kendine tartışır,konuşur sayfalarca.Ama bu eserde ne yazık ki tek gördüğüm abartılı bir sülale yaşantısı,sülale seçeresinin saçmasapan yaşamı(toprak yiyen kızın patolojik durumlarını ve Arcadio Buendia(hangi Buendia :)) nın Macbath'e olan benzerliğini tenzih ederek söylüyorum) dışında pek bişey göremedim.Romanın sonu da güzel bağlanmıştı,sülalenin sonsuz tezahürü ağaç ve kök benzetmesi bana Deluze ve Guattari'nin attığı Rizom(çokluk) ve Köksap teorimlerini hatırlattı.Yazar gerçekten onu anlatmaya çalışmışsa ve kişiler düşünceleri,göstergebilimsel olarak kodlamışsa büyük bir iş başardığını söyleyebilirim.Yine de edebi değerinin yüksek olduğunu Nobel'i hakettiğini söyleyemem.Onun yerine bizim edebiyatımızda çığır açan ve ileride dünya edebiyatında da çığır açmasını beklediğim Tutunamayanlar'a verseymişler daha isabetli olurmuş.Şimdilik benden bu kadar.Kitabı beğenenlere saygı duyduğumu belirtmeme gerek yok sanırım :) İyi okumalar,yine de gönül rahatlığıyla eseri okumanızı tavsiye ederim tabi dayanabilirseniz..

Emre Ö. 
21 Tem 2015 · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Anlatış tarzı mükemmel gerçekten. Fazla diyalog olmamasına rağmen alışılanın aksine bu kadar zevkli olacağını düşünmemiştim. Kelimeler bildiğin akıyor.. Mutlaka okuyun. Tarih kitaplarında bile yazmayan Muz İşçileri Katliamına da çok iyi değinmiş! İnternette araştırayım dedim doğru düzgün bir kaynak bile yok maalesef. Böylelikle Marqez ne kadar serzenişte bulunsa az!!

mithrandir21 | Uğur D. 
 20 Eki 2016 · Kitabı okudu · 16 günde · 8/10 puan

Kitap genel olarak yazarın ölümünden sonra ülkemizde popülarite kazanmış olsa da ve Utku Lomlu'nun başarılı kapak tasarımları ile daha daha çok çok ilgi çekiyor olsa da bu kitaba tam manası ile ilgim Nolan'ın meşhur filmi Interstellar'ın meşhur kitaplık sahnesinde oluştu ve okumak bu zamana nasip oldu. Kitap benim için iki bölümden oluşuyor hatta üç bölümden oluşuyor diyebilirim. İlk 10 - 15 sayfa Marquez'in tarzına alışma bölümü, 250. sayfaya kadar bağımlıklık yapma bölümü ve 250. sayfadan sonra maalesef sıkılma bölümü. Ortalama 250. sayfaya kadar her ne kadar kitap olaylar bütünü olarak çok akıcı olmasa da Buendilar'dan bir türlü ayrılamıyor, her an her vakit Ursula önderliğinden Buendialar'ı okumak istiyordum ama nedense ortalama 250. sayfalardan sonra bir şekilde kitaptan koptum ve bir şekilde Marquez'in kendine has anlatım tarzı yorucu olmaya başladı. Hiçbir şekilde kötü kitap demiyorum, büyülü gerçeklik tanımını sonuna kadar hak eden bir kitap (zaten yazarın çıkardığı bir tanım), büyülü gerçeklik öyle değişik bir şey ki okurken ne gerçek ne hayal ne gerçek dışı insan ayırt edemiyor etmek de istemiyor. Sakin kafa ile okumanızı tavsiye ederim ve okurken 1 ya da 2 gün bile ara vermemenizi araya mesafe koymamanızı öneririm.

Kitabı arka kapakta Marquez'in dediği gibi okudum. Dikkat ve keyifle okudum ama o kadar olay neticesinde hiç ama hiç şaşırmadım

Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez ile ilk tanışmamdır ve net olarak söylüyorum; büyülendim! Şimdiye kadar bu kitabı okumamış olmam büyük kayıpmış meğer.
Anlatım tarzına hayran kaldım. Roman beni öyle bir içine aldı ki memlekette tatilde olmama rağmen kitabı okumaktan başka hiçbir şey yapmak gelmedi içimden. Karakterlerden çok hikayenin ön planda olduğu bir roman olmasına rağmen karakterler o kadar içten ve gerçekçi anlatılmış o kadar benden, senden, bizden ki yazar kimden bahsediyorsa ana karakter o oluyor. Romanda belirli bir baş kahraman yok.
Bu romanda etkilendiğim konulardan biri ise hemen hemen bütün karakterlerin isminin aynı olmasına rağmen okurken de, bittiğinde de hepsini çok net ayırabilmem oldu. İşte bakın bu çok enteresan, büyülendim demiştim.
Çok beğendim efenim, okuyunuz :)

Öncelikle kendimi tebrik ediyorum.. İlk defa tarz değiştirip çok farklı türde bir roman okudum. Olayların hiç kopmadığı, aksiyon, heyecan ve gerilim kitaplarına alışkın olan biri olarak zor da olsa böyle bir durağan kitabı okumak benim için büyük bir başarı.

Gel gelelim, kitapta bir çok karakter vardı ve ben aklımda tutmakta zorlandım açıkçası, ama sonradan verdiği mesajları dikkate alarak aslında bize bir gönderme yapan Marquez, kurguyu çok iyi ayarlamış. Büyük günahları, karakterler ile somutlaştıran, ne anlatmak istediğini yavaş yavaş empoze ederek amacına ulaşmış.

Belli bir süre okuduktan sonra, sonu nereye gidiyor diye merak etmeyeceğiniz bir kitap olmasına karşın bitmesini istemeyeceğinizden de adım gibi eminim. Sadece okuyun, ister istemez kendinizi kaptıracaksınız zaten..

Ayrıca tarihte yaşanan bir katliamı kitabına taşıyarak (ki ilk defa buradan öğreniyorum, araştırmalarıma göre tarih kitaplarına bile girmemiş büyük bir olay) Nobel ödülünü kazanmış bir yazar.

ÇOK BAŞARILI BULDUM.

Mutlaka okunması gereken, hayatınızda değişimlere neden olabilecek bir eser.

Şeyma çelik 
 02 Kas 2015 · Kitabı okudu · Beğendi · 8/10 puan

Marquez çocukluğunun geçtiği Aracataca kasabasında yaşadıklarını sanatsal bir kurgu ile diye getirmiştir.Kitapta Aracataca kasabası Macodon olarak geçmektedir.
Jose Arcadio Buendia ve Ursula çifti,oğulları Jose Arcadio Buendia ve Aurelino Buendia ve kızları Amaranta Buendia ile ilk başta küçük bir aileyken sonradan genişleyerek bu ailenin yüzyıllık bir yaşantısını anlatan bir kitaptır.Öldürdükleri bir adamın ruhunun vermiş olduğu rahatsızlıktan kaçan, yakın akraba evliliği ile domuz kuyruklu bir çocuğun doğması vasıtasıyla lanetlenmiş bir soydan gelen çift yaşadıklarını yeri terk edip bir nehir kıyısına gelerek oraya yerleşirler ve Macodon adı verdikleri bir kasaba kurarlar.Her yıl bir çingene obasını ağırlamaya başlayan kasabanın dış dünyayla olan tek bağlantısı bu çingeneler ve onların gelirken tanıttıları İcatlardır.Jose Arcadio Buendia icatları takıntı haline getirip bir gün aklını tamamen yitirmesine ve bağlandığı ağacın altında ölmesine kadar sürükleyen bu aletlerdir. Ursula ise çevresinde olup biten birçok sapkın şeye mantığıyla yaklaşabilen tek kişidir.
Kitapta bir uygarlığın nasıl kurulup yok olduğunu aynı zamanda muhafazakâr liberal savaşına yer vererek bununla birlikte savaş psikolojisine sahip bir kişinin neler hissettiğini, kasabaya devletin gelmesiyle eski düzenin nasıl değiştiğini,aynı isme sahip kişilerin aynı kaderi yaşamısıyla tarihin bir tekerrürden ibaret olduğunu ve bunların yanında aile fertlerinin yaşamı ile sevgi ve sevgisizliği güzellik kavramını ele alan çok zengin bir içeriğe sahip.

Cok guzel bir kitap bagimlilik yapiyor ve bir gunde kitabi bitirmesini sagliyor ve hemen bitiriyorsun. Cok guzel herkeze tavsiye ederim. Hemen bitirirsiniz

Kitaptan 205 Alıntı

Ferah 
30 Haz 2015 · Kitabı okudu · Puan vermedi

''Bir ilişkiyi kadın başlatır, kadın bitirir.
Ama başlatan ve bitiren,
aynı kadın olmayabilir.''

Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia MarquezYüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez

Ölümü umursadığı yoktu; ama yaşam çok şey demekti. O yüzden de idam hükmü verildiği andaki duygusu korku değil, özlem oldu.

Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia MarquezYüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez
Songül 
19 Şub 2015 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · Puan vermedi

"Sanırdınız ki, gündüz akşama kadar dokuyor, dokuması bitmesin korkusuyla da gece sabaha kadar söküyordu. Bu işi yalnızlığını unutmak için değil tam tersine yalnızlığını yoğunlaştırmak için yapıyordu."

Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia MarquezYüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez
21 /

Kitapla ilgili 1 Haber

Yüzyıllık Yalnızlık Yetim Kaldı
Yüzyıllık Yalnızlık Yetim Kaldı Marquez'in ailesine yakın kaynaklar, Marquez'in, Meksiko'daki evinde 87 yaşında hayata veda ettiğini açıkladı.