Punk751000k
Kitabı okumaya başlayıp ilk bölümü bitirdiğimde işte dedim harika bir kitaba başlıyorum. Kitabın konusunu çok iyiydi ve girişi çok hızlı ve heyecan vericiydi. Özellikle mektuplara ve Misha ve Ryen'in 7 yıl süren mektup dostluklarına bayıldım. İçten içe birbirlerini hiç görmemelerine rağmen birbirlerine duydukları sevgi ve tutkuya bayıldım. Fakat kitap ilerledikçe lise draması halini aldı. Misha da Ryen de mektupradan çıkıp gerçek 2 insan halini aldıklarında çok sevilesi karakaterler değildi. Ryen'i sevememin nedeni ise sanırım kendime benzetmem, ne tuhaftır ki Ryen'in de mektuplarında kendini başkası olarak tanıtmasındaki neden de kendi olduğu kişiyi sevmemesi. Ryen olmak istediği kişiyi sadece Misha ile paylaşabiliyor, liseye kendi hayatına döndüğüne ise yalnız kalmamak için maskesine takmak, çevresinde dönenen zorbalıklara gözünü yummak, ve o amigo kız olarak popüler grubunda bir şekilde ben varım ve burdayım demek için yüzeysel bir karaktere bürünmek zorunda.
Lise yıllarımı hatırlıyorum ve o zamanlar olduğum kişiden nefret ediyorum. Lisedeyken yalnız başına kalmak, tek başına yemek yemek, okuldaki popüler çocuklarla takılamamak ve sana ya da başkasına yapılan zorbalıklara sessiz kalmak ya da görmezden gelmek çok acınası ve o yaşlarda daha da bir acımasız oluyoruz, başkalarına ya da kendimize. Özellikle kendimize.
Ama lise bitiyor, herkes bir şekilde kendi yolunu buluyor ve o zaman ne o popüler çocukların bir önemi kalıyor, ne de sizin tek başınıza geçirdiğiniz teneffüs aralarının.
Bu kitap da tam olarak onu anlatıyor. Severseniz, sevmezsiniz ama okursanız mutlaka kendinizden bir parça bulup kitaba tutunacak bir yer bulursunuz.
Ben sevdim mi sevmedim mi bilmiyorum ama nefret etmedim, kurgunun potansiyeli çok fazlaydı ve hikâyenin gidişatı beni hayal kırıklığına uğrattı ama kitapta öyle cümleler vardı ki altını çizdiğim satırları tekrar tekrar okuyabilirim, özellikle de o mektupları.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.