Sıra dışı karakterleri ve iddialı konusuyla kitap çok ilgi çekici bir başlangıç yaptı fakat devamı gelmedi. Zira sayfalar ilerlemesine rağmen Elinor ile Rohan'ın ilişkisi hiç ilerlemeyince canım sıkılmaya başladı. Yani sürekli yerimizde sayıyor ve durmadan aynı olayları okuyormuşuz gibi hissettim. Rohan, Elinor'u ilgi çekici buluyor; Elinor, Rohan'ın korkunçluğundan yakınıp sürekli kardeşi hakkında konuşuyor; ikilinin arasında hep aynı muhabbetler dönüyor derken sıkıcı bir kısır döngünün içinde kaldık.
Karakter gelişimine dair de hiçbir şey okumadık. Elinor'un, Rohan'a olan tavrı ve fikirleri hiç değişmedi mesela. Rohan desem, hep aynı Rohan'dı ve kitabın yarısını geçmemize rağmen Elinor'dan önceki yaşamındaki gibi takılmaya devam etti. Ayrıca geçmişi sebebiyle herkes Rohan'a bir anda sempati duysa da benim sempatimi kazanamadı. Hani Elinor bu konuyla ilgili “Bu onun hayatının geri kalanı boyunca bir mazeret mi? Bu ona diğer hayatları mahvetme hakkı verir mi?” dedi ya, çok haklıydı. Rohan'ın gevşek tavırları ve Elinor'a olan yaklaşımı yüzünden kitabı yarım bırakacak raddeye bile geldim bir ara.
İlerleyen sayfalarda ise işler tekrardan ilginç bir hâl aldı. Rohan'ın bazı tepkileri, özellikle Elinor'u incittiğini düşündüğü bir sahnedeki davranışı ve akabinde yaşananlarla kitaba dair umutlarım tekrar yeşerdi. Artık ikilinin ilişkisinin gelişimini okuyacağız herhalde dedim. Öyle ki hoşuma gitmeyen çoğu olayı bile sineye çekmeye razıydım.
Gelgelelim sonrasında kitap yine feci bir düşüşe geçti ve saçmalıklar da üst üste geldi. Elinor'un aklını bir kenara koyup aldığı kararlar, Rohan'ın 400 küsür sayfa boyunca yaşamadığı gelişimi bir anda yaşaması derken kitap tamamen tepetaklak oldu. Ki bu noktada fonda “Nasıl bir düşmek bu böyle gözden? Superman olsan toplayamazsın” çalmaya başladı.
Kitap inanılmaz gelgitli ve istikrarsızdı kısacası. En azından finali güzel olsaydı tüm bu gelgitleri çektiğimize değerdi ama o da olmadı.
·
360 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.