Hegel’in “Olağanüstü İnsan” kavramının vücut bulmuş hali. Romanın felsefesi de bütünüyle bu fikre dayanıyor ve bizi de sorgulamaya itiyor. Gerçekten iyi amaçlar uğruna işlenmiş suçlar, suç sayılmalı mıdır? Ya da “hakkaniyetli” suç diye bir şey var mıdır? Bir davranışın doğruluğu o davranışı yapan kişinin vicdanı ile doğru orantılı mıdır yoksa mantığı ile mi? Raskolnikov bir tefeciyi öldürürken suçluydu da savaş meydanında 100 binlerce insanı öldüren kişi nasıl kahraman sayılıyordu?
Kitabı okuduktan sonra böyle sorgulamalar zinciri başladı kafamın için de :) Aynı zaman da kitap doğru ve yanlış algısına da balta vuruyor. Kitabın devamında toplum tarafından fahişe diye adlandırılan bir kadının, Sonya 'nın merhamet ve ahlak abidesi gibi gösterilmesi de algıyı yıkan türlerden biri bence.(Dip not : Dostoyeveski bu kitabı yazdıktan sonra bir suçluyu mükkemel bir psikoloji ile anlatması geçmişinde bir cinayet işlemiştir diye bir savcının onun sorgulamasına sebep olmuştur)
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.