Kalbimi bu kitapta bıraktım,
“Benim kızım, gurur duyduğum kızım.”
Son yirmi sayfada öyle çok ağladım ki okumaya devam edebilmek için ara verip ağlamam gerekti. Her sayfasında ağladım.
Anne’e, o kocaman kalbine, çevredeki doğaya, Matthew’a, Marilla’ya, kitabın her bir sayfasına aşık oldum. Marilla gibi Anne’in büyümemiş olmasını diledim. Son 20 sayfasında son elli sayfadır tahmin ettiğim şeylerin gerçekleşmemesini diledim.
Yazar muhteşem bir karakter ve muhteşem bir dünya sunmuş bize. Dili ve oluşturduğu Anne’in hayatı öyle çekip aldı ki beni kendimi gerçekten böyle bir yerde yaşamayı dilerken buldum.
Gerçekten ne diyebileceğimi bilmiyorum, gözlerimde hâlâ yaş varken ve duygularım çok tazeyken bu yorumu yazıyorum. Bir an önce diğer kitapları da okumak istiyorum. Hiçbir kitapta bu kadar çok tekrar tekrar okumak için işaretlediğim yer olmamıştı.
Ah Anne, keşke seninle ve o koca yüreğinle gerçekten tanışabilseydim!
“Eğer bir kız olmasaydım çiçeklerin arasında yaşayan bir arı olmak isterdim.”
·
129 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.