Kalbimin yelkenlileri hiç kıyıya çıkabilecek mi
Ya pembe magnolyalar açmaya yüz tuttukları gibi
Büyümeye de cesaret edebilecekler mi
Dalgalı bir denizde ilerliyoruz
Ve deniz beni yeniden tutuyor bu yolcuğa çıkmadan önce de biliyordum
Bu yolculuğun beni harap edeceğini
Yine de her türlü güzelliği için kalmak istedim
Gemi ayaklarımın altından kayıp giderken
Ben hazırlıksız denize düşerken..
Belki orada Martin'le karşılaşırım
Beraber dünyanın iki yuzlulugune methiyeler düzeriz
Sonra deniz Virginia ile bedenimi kıyıya vurdurur
Dalgalar hep çok yükseğe çıkar
Ama belki de orada artık sesler yoktur
Dunya Martinleri, Woolfları kendiyle savaşı olan herkesi rahat bırakır
Bir deli temmuz akşamında sonunda tüm yılgın ruhlar özgür olur