Renklerin mahkemesi
Bu kitap beni gerçekten bazı şeylerle tekrar ve tekrar yüzleştirdi. Adaleti, cesareti, doğru sözlülüğü, kararlılığı, sabrı her şeyi bir arada gördüm. İyi ki okumuşum defalarca kere de okumak istiyorum.
Kitaba ilk başladığımda dilini cok beğenmiştim, yazar kahramanın aklından geçen her şeyi tane tane anlatmıştı. Dönüp tekrar okumama gerek kalmadı ki normalde öyle okurum kitapları.
Spoiler!
Bize o zamanlar siyahilerin yaşadığı adaletsizlikleri ve yine o zamanlar oluşan toplumsal tabuları 9 yaşındaki bir kız çocuğunun gözünden anlatması kitabın çok beğendiğim özelliklerinden. 9 yaşındaki Scout bu yaşananlar üzerine kendini keşfetmeye başlıyor, neyin doğru ya da yanlış olduğuna kendi karar vermeye başlıyor kısacası kendini büyütüyor. Bulunduğu kasaba olan Maycomb'daki birçok yetişkinden daha yetişkin bir insan olup çıkıyor karsımıza.
Scout'un babası olan Atticus'a hayran kaldım kelimenin tam anlamıyla. Yaşanan her duruma karşı sakin kalabilmesi ve düşünerek konuşması beni kendisine daha çok hayran bırakmıştı. Diğer insanlarin yüzüne bakabilmek için önce kendinizin yüzüne bakabilmelisiniz, demişti kitabin başlarında. Vicdanı, kendine olan dürüstlüğü, saygısı... Ne dersem diyeyim Atticus'u size en iyi şekilde ifade edemem. Kitabın sonunda oğlunun birini öldürdüğünü düşününce onu parayla bu işten sıyırmak yerine, bunun konuşulmasını ve gereğinin neyse onun yapılmasını istemişti. Çünkü çocuklarının ona, onun da çocuklarına ihtiyacı vardı. Eger böyle bir yola başvurursa çocuklarını da kaybederdi, kendini de. Bunu yapamazdı, boyle düşünüyordu. Bu bahsettiklerim Atticus'un daha çok baba yönüyle alakalı oldu, avukat olarak da tam olarak böyleydi aslında. Adil, söylediklerinin arkasında, düşünerek konuşan, sabırlı bir avukattı. Mahkeme sahnesinde ne kadar profesyonel bir avukat olduğunu ağzım açık okudum desem yeridir.
Benim kitaptan çıkarttığım sonuca gelecek olursak da şöyle söyleyebilirim ki, bizi biz yapan eylemlerimizdir, düşüncelerimizdir, vicdanımızdır. Başkalarının bizi tanımlama şekli, bize davranış sekilleri bizi biz yapmaz. Önemli olan az önce de söylediğim gibi eylemlerimiz, insanlığımız.
Hayatta zorluklarla karşılaşabiliriz, adaletsizliklerle, kötü insanlarla karşılaşabiliriz. Bunlar karşısında ortaya çıkan vicdanımızdan, insanlığımızdan o ışığı ve umudu hissedip yolumuza devam edebilelim.
Insanların çoğu iyidir Scout. Yeter ki sen onları bir gün gör.
·
99 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Okuduğum en güzel kitaplardan biriydi gerçekten, karakterleri olsun anlatımı olsun okumadan önce büyük hevesle başladığım ve bitirdiğimde bu hevesin tam olarak karşılığını vermiş bir kitap.