"Sevildiğini bilmeyen çocuklar kendilerini de sevmezlermiş çünkü."
Bebekken terk edilen ve bu yüzden sevilmediğine inanan Süreyya da ne kendini sevebildi ne de çevresindekileri...
Süreyya'nın bir akşam telefonu çalar ve arayan, onu bebekken terk eden annesi Mesude'dir. Neden terk ettiğini anlatmak için aramıştır tam kırk üç sene sonra. Haklı sebepleri var mı, neden onca yıl değil de şimdi, Süreyya onu affedecek mi? Bu soruların cevabı var kitapta ama bu telefon konuşması çok kısa sürüyor. Kitabın asıl konusunu bu telefon görüşmesine gelene kadar anne kızın neler yaşadığı oluşturuyor.
Yazarımız Nermin Yıldırım'ın ilk kitabı bu eser ve benim de okuduğum ilk kitabı oldu. Dili akıcı, cümleleri etkileyici, kurgusu başarılı bir yazar kendisi ve bundan sonra diğer kitaplarını okumam için fazlasıyla yeterli sebepler bunlar.
Süreyya karakteri çok başarılıydı o kadar başarılı ki yer yer aşırı gıcık oldum, tamam yeter bir terk edilen sen değilsin, hayata bir adım at, kır duvarlarını dedim ama nerdeeee
Yazarımız geçmişten günümüze yaşanmış siyasi, toplumsal birçok olaya da karakterler aracılığıyla yer vermiş bu sebeple Türkiye arşivi edinmiş oldum bir miktar. En üzüldüğüm de geçmişte de ne çok deprem yaşamış olduğumuz oldu
Tek bir nokta kafamı karıştırdı: Süreyya kitapta hayali yazar (yazdığı eserleri para karşılığı başka bir kişiye satıyor, kitap da para veren kişinin eseri olmuş oluyor) ve yazdığı eserleri de kitapta çok fazla anlatmış yani bu kadarına gerek var mıydı kitap içinde kitap hatta kitaplar okumak şart mıydı bilemedim, ha sevdim mi sevdim ama soru işareti olarak kaldı bende.
··
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.