C. Bronte 19. yüzyıl başlarında bir papazın kızı olarak dünyaya gelmiş. Sanırım bunun da etkisiyle Jane'in benzer ortamlarda geçen, o dönemin yaşantısını çok güzel, bize dönemin şartları hakkında bilgi verecek şekilde aktarmış.
Bir kadın neyi yapabilir? Neyi yaparsa ayıplanır, abes kaçar? Hangi işlerde çalışabilir? Dışarıda tek başına iş isteyen bir kadın nasıl algılanır? Jane dönemin bu sınırlamalarına karşı direniyor. Her şeyi hiç noksansız kafamıza oturtabiliyoruz. Eski dönemlerde geçen kitaplar benim için ikiye ayrılır: Dönemimizde yaşayan bir yazarın dönemi araştırarak kaleme aldığı kitap, o dönemde yaşamış birinin kaleme aldığı kitap. Birincisinde yazar o dönemi günümüzden ayıran şeyleri bize göstermek istercesine gözümüze sokabilir. Ancak o dönemde yaşayan biri için bunlar olağan durumlar olduğundan doğal şekilde yazıya aktarır dönemi. Bu da ikincisi gibi bir romandı. Her şey çok doğal, her şey noksansız şekilde kafamıza oturuyor.
Jane mükemmel şekilde insanların karakterlerini analiz edebiliyor. Kendisi de başta olmak üzere bu konuda dürüst davranıyor. Herkesin hatalarını, irade seviyesini, zayıflıklarını çabucak görüp ona göre karşısındakiyle iletişim kuruyor. Fikirlerini dile getirmekten çekinmiyor, Mr. Rochester ile ilk tanışmaları, sohbetlerindeki dobralık çok güzeldi. Kaçtıktan sonra yaşadığı zorluklar, kimsenin yalnız, yabancı bir kadına güvenmeyişi çok normal şekilde anlatılmış. St. John karakteri ise maalesef kitaptaki bana göre en duygusuz karakterdi. Dünya ile bağını öyle bir koparmış ki insani duygulardan haberi bile yok. Çoğu yerde tamam en iyi kul sensin, sen cennete gideceksin, biz zayıf dünyevi insanlarız diye bağırmak istedim. Jane onun etkisine çok çabuk kapıldı, kendisi de bunun farkındaydı. O bölümleri okurken biraz yoruldum.
Sonu da gayet tatmin ediciydi. Çalışıp ayaklarının üzerinde duran, gerektiğinde aşkını bırakıp yoluna bakmasını bilen bir kadın karakter okuduğuma, Jane ile tanıştığıma sevindim.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.