Yaşlı bir katip ile uzaktan akrabası olan küçük bir kızın karşılıklı mektuplaşmalarını anlatıyor.
Bu mektuplaşmalarında birbirlerine duydukları dostça sevgiyi,hayata olduğu kadar birbirlerine de tutunma çabalarını, yaşadıkları mutlulukları ve zorluklarını okuyucuya oradaymış gibi hissettiriyor.En başından en sonuna kadar çok fazla duygu yoğunluğu var ve ben bunu beğendim. Sonu gerçekten çok çok hüzünlüydü...
Ben çok beğendim zaten Fyodor Dostoyevski aşırı sevdiğim bir yazar okuduğum kitapların hepside mükemmel kesinlikle tavsiye ederim
En beğendiğim alıntı
“Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.”
Çünkü son zamanlarda beni en iyi anlatan cümleydi.