kitap gerçek bir hayal kırıklığı benim için.
ilk dikkatimi çeken ilk öyküdeki nevzat başkomserin yapay konuşmalarıydı. hiçbir doğallık içermiyor ve yalnızca kitaplarda görebileceğimiz naralar atıyordu. benim açımdan bu oldu durum. gerçekliği kaybettiren bir özellik olduğunu düşünüyorum sağlam olmayan diyalogların.
ikinciyse kadınlara ve ilişkilere yaklaşımdı. kötü karakterlerin kötü işler yapması anlaşılır olsa da sözde "iyi ve örnek" karakterlerin, -sözgelimi evgenia ve nevzat- bilirkişi konumunda boş boş konuşması canımı çok sıktı. kitap görünüşte kadınlara sağlıklı bir yaklaşımda bulunuyor ve onların dertlerini/sıkıntılarını konu alıyor gibi fakat kesinlikle öyle değil. o kadınlar kendi içinde ayrıştırılıyor ve onlara hükümler/görevler yükleniyor, o "iyi" karakterler tarafından.
komiser ali dediğimiz herif de ikinci öyküdeki mahalle zibidilerinin üniformalı hali resmen. zeynep ise ona laf anlatmaya çalışan fakat kendisi de bazı tabuları kıramamış bir kadın. gerçekte böyle insanların olması ise en acı verici durum.
sonuç olarak karakter tavırlarını beğenmedim. çok yapay, cringe, kendini beğenmiş ve her şeyi ben doğru bilirim tiplerle ve olaylarla dolu. kayıp tanrılar ülkesi'nin yıldız karasu başkomserini aradı gözlerim bu vasatlığın ortasında.
aşkımız eski bir roman, diğerlerine göre daha ilgi çekici bir kurguya sahipti benim için. yazarın tüm kitaplarını bitirme kararı aldığımdan okudum fakat okunulmasa da bir şey kaybedilmezmiş. diğer kitaplarına karşı ne yazık ki önyargılı olacağım. :(
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.