Spoiler içerebilir
Kitabın son sayfalarına doğru karşıma çıkan ve beni çok derinden etkileyen bir cümle ile başlamak istedim yazıma. ‘Hayatım ağzına kadar mutluluk dolu; öyle yaşamak istiyorum ki... Sonra birden her şeye bir zehir karışıyor.’ Gerçekten öyle bir yaşamak istiyorum ki… ama kendime bakıyorum hepsi yapacağım dediğim noktada kalıyor. Bu yüzden oblomov’a ve kendime bakınca çok ortak noktamız olduğunu gördüm. Herkesin bir kitabı o kitaptan bir karakteri olur ya benim kitabım ve karakterim artık oblomov oldu ve uzun bir süre bunun değişebileceğini kitabın bende bıraktığı etkiyi değiştirebileceğini düşünmüyorum. Daha önceden konusunun ne olduğunu biliyordum bir süredir okumak istediğim bir kitaptı ama hayatımın öyle bir evresinde okumuşum ki oblomova dönüşürken suratıma tokat gibi çarptı. Ne istediğimden ziyade ne istemediğimi fark ettim.
Çok kızdım. Kitabı okurken hem oblomova hem de kendime çok kızdım. Neden diye sorguladım, neden 1 saniye sonra ne olacağımızı bilmezken insan hiç oturduğu yerden kalkmaz ve harekete geçmez? Bize verilen 1 tek can iken nedir bu oblomovlukta ki ısrarımız? Harekete geçmek isteyen oblomovu 1 defa mutlaka okusun derim. Zaten çok akıcı bir kitap. Herkese keyifli okumalar.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.