Şahin... Neredeyse hiç görmediğim babam, annemin neredeyse
hiç görmediği kocası.
Yıllardır muhatap olduğum “Baban nerede?” sorusuna, “işte”, “evde”,
“memlekete gitti” gibi bir çırpıda verilebilecek cevaplar verebilmeyi çok isterdim. Babamın nerede olduğunu, nasıl bir bahtsız olduğunu
kimseye izah edemedim. Kabul etmek gerekirse, masumiyetinden
zaman zaman ben de çokça şüphe ettim. Kadere saygımız, tekrara göre
değişiyor. Başımıza bir iş geldiğinde, bunu aksilik olarak kabul edebiliyor
ve sineye çekiyoruz; bu aksilik ikinci kez geldiğinde, geldi mi üst üste mi
gelir diyoruz, üçüncüsü tekrar ettiğinde her şey de senin başına geliyor
diyerek rahatlıkla kanaat bildiriyoruz, sonraki tekrarlardaysa başına bu
kadar çok şey geliyorsa, demek ki tüm bunları hak ediyor diyoruz. O
bütün masumiyetiyle yaşamaya devam etse bile...
İçimizde bir yerden konuşuyor Şermin Yaşar... Bu coğrafyanın
en derin kederlerini en “bizlik” hayat acemilikleriyle harmanlıyor...incinmişliklerimizi gülünesi yanlarımızla iyileştiriyor. Gerçek
edebiyatın “insanın ruhuna” inen bir merdiven olduğunu her
öyküsünde hatırlatarak.
Çok keyifli okunası bir kitaptı hem güldüren , hem hüzünlü , keyifli okumalar diliyorum okumak isteyenlere..
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.