Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir?İnceleme
Osamu Dazai’nin okuduğum 2. kitabı. Yazar inişli çıkışlı hayatını İnsanlığımı Yitirirken kitabına daha çok yansıtmış. Bu kitap ona nazaran daha pozitif bi kitaptı. Kitap Tarkakuşu lakabıyla anılan yaşamdan umutsuz ve tüberküloz hastası olan bir gencin gittiği bir sağlık dojosunda yaşadıklarını arkadaşına anlattığı mektuplardan oluşuyor.
Kitabın ismi olan Pandora’nın Kutusu’nu anlatmıyor esasen kitapta. Antik Yunan efsanelerinde geçen Pandora’nın Kutusu’nun hikayesi şöyledir: Açılmaması gereken kutu açılır açılmaz hastalık, keder, kıskançlık, açgözlülük, şüphe, ihanet, açlık ve kin gibi akla gelebilecek her türlü kötülük ve uğursuzluk kutudan sürünerek kaçmış, gökyüzünü kaplayarak uçup gitmiş. Bundan sonra, insanlar ne yazık ki sonsuza kadar sefalet içinde acı çekip kıvranmak zorunda kalmış. Ancak kutunun köşesinde haşhaş tanesi kadar küçük, parıldayan bir taş kalmış ve taşın üzerine belli belirsiz “umut” kelimesi yazılıymış. Pandora’nın Kutusuyla hikayemizin bağlantısıda bu “umut” yazısıdır işte. İkinci Dünya Savaşı sonrasında mağlup olan Japonya’nın kendisini tıpkı o zamanlar tekrar inşa etmeye çalıştığı gibi Tarlakuşu’da hayatı için aynısını yapmaya çalışmaktadır. Yaşam hakkında umutsuzluklarını ve ölüm arzusunu yenmeye çalıştığı kendimize de bir şeyler çıkarmamız gereken güzel, akıcı bir romandı.
Arkadaşlarımın hediyesi sayesinde okumuştum. Okumama vesile oldukları için teşekkür ediyorum :)
·
190 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.