Korku romanları çok risklidir. Güzel ve ilgi çekici bir konu, bunu takip eden meraklandırıcı bir gizem unsuru içermelidir. Stephen King usta bir yazar. Kendini korku hikayeleri konusunda kanıtlamış. Hayvan Mezarlığı yazarın okuduğum ilk romanıydı. Bunları bilerek kitaba başladım ve kitap beklentimin biraz altında kaldı diyebilirim. Hikayenin geçtiği setting çok klasik. Beyaz bir Amerikan ailesi yeni bir kasabada yeni bir eve taşınır. Korku temasının çok da geniş bir skalası yok ve klişelere muhtaç diyelim, tamam. Bu klişeyi nasıl süslediğiniz ve okuyucuya nasıl işlediğiniz önemli. Çok klişe bir konuyu harika bir hikaye anlatıcılığı ile birleştirirseniz ortaya müthiş bir eser çıkabilir. Ben ise romanın bunu başarılı yapabildiğini düşünemiyorum. Yer yer sıkılıp okumayı bıraktığım oldu. Sürükleyemedi yani. Yine de akıcı ve okunabilir buldum. Bilgilendirici kısımları da var. Hikayenin geçtiği "Maine" bölgesindeki eski Amerikan Yerlilerinin gelenekleri hakkında bir şeyler öğrendim mesela. Onların kültürlerini araştırmaya teşvik etti kitap beni. Ayrıca kitabı bitirdikten birkaç gün sonra da filmini izledim. Filmi hiç beğenmedim. Çoğu yer değiştirilmişti özellikle sonu. Başka bir King romanı okur muyum? Elbette. Bu kitabı bir daha okur muyum? Muhtemelen hayır.
*Spoiler*
Sürükleyememesinin en temel sebeplerinden biri olacakları tahmin edebilmemiz. Korku, gizem, gerilim türünde ben neler yaşanacak tahmin etmek istemem mesela. Ailenin kedisi Church'ün öleceğini zaten kedinin varlığından haberdar olduğumuz an anlıyoruz. Çocuklardan birinin öleceğini ve mezara gömülüp canlanacağını da aynı şekilde öngörmek çok basit.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.