Necip Fazıl şu dönemde kendisini çokça kendime yakın hissettiğim zatı muhterem. Düşüncelerin uyutmadığı keskin bir hayat dilimindeyken bu eserle karşılaşmak, beni yalnızlık uçurumundan aldı sanki. Deli olduğum gerçeği aslında benim düşünen bir insan olduğumu hatırlattı. Sadece insan olmanın zor olduğu bu devirde;düşünceyi de barındırmanın kesif sancısını duyumsadım okurken. İnsan sadece insan olmakla kalmayıp, düşünce yükünü sırtlanınca deli oluyormuş. Çünkü deli olmak; düşünmekle değil düşünmeyen binlerce zihinden çalmışçasına düşünmekle başlıyor. Düşüncesizliğin kol gezdiği yerde, arayı kapatmaya çalıştıkça, delilik patikasından yuvarlanıyorsun. Aldığın yaraların ağrısı seni yine düşündürüyor. Bu sonsuz döngü ölene dek sürüyor. Kitabın sonunda şunu anlıyorum. Düşünmek aslında bir yük değil, görev. Bunu bir yük olarak atfeden toplum! Sana yüklendikçe yüklenen onlar.
Neyse ki Allah var! Şah damarından da yakın ve seni düşüncelerinde dahi yalnız bırakmayan.
Necip Fazıl'ın keskin kaleminin bence en derin kesiğinin olduğu nadide bir eser. Biraz fazla ipucu barındırıyor kabul. Ama olay örgüsü için bile okunmaya değer.
·
405 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.