“Üzgünüm dünya ben bu otelden çıkamam”
Bir yazar intihar ile ilgili şöyle bir cümle kurmuştu "intihar anormal koşullara verilmiş normal bir tepkidir" aldığı ödül sonrası intihar eden Pavese için bu belki de en makul cümle idi. Halihazırda kitabın adından da anlaşılacağı üzere yaşamak için uğraş verdi belki ama yaşamak onun tabiriyle "yalanlara inanma sanatı" idi ve belki de yaşamamayı değil yalanlara inanmamayı seçti. kitabın 43. Sayfasında çünkü hala yaşamakta olduğu dışında ne yaşayacaktır ki insan" diyor ve umutsuzluğun ilk tohumlarını ekiyordu. Sayfa 149 da "bir insanı küçük düşürmenin en korkunç yolu onun acı çektiğine inanmamaktır." Diyordu ve dahi bir cehennem tasvir ediyordu. Sonra yalnızlık geliyordu devasa bir yalnızlık belki de onu da şöyle anlatıyor Pavese " kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum"(165) Şunu demişti bir yerde "en korkunç acı acının dineceğini bilmektir." Acısının dinmesinden acı duymak sofistlerin paradoks dedikleri şey tam ifadesiyle bu olsa gerek. Çok cümle var kitapta daha güzelleri belki de ama şu kısımla bitireyim 2 Mayıs 1943 te yazmış bunu
"Bir aşağılanmanın derinliklerinden şu iki çığlık duyulur: Ya "görüşürüz ey dünya" ya da "seni sevdiğimi bilmiyor musun?"
·
674 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.