kitabın adı aynı zamanda özeti gibi olmuş biraz. kitap daha önce tarih öğretmeniyken emekli olup oyun yazarı olan coşkunu anlatıyor. tabi klasik oğuz atay yazılarında olduğu gibi dolaylı olarakta birçok mesaj veriyor. ayrıca kitabı okurken kendimi coşkuna çok benzettim.
coşkunun kendini herşeyiyle yavaş yavaş anlayarak ve daha da şiddetlenen şekilde buna adaması çok güzeldi, çok anlamlıydı. hatta ölümünde bile saffetin ona söyledikleri açıklıyor zaten bunu;
"saffet: biraz kalbi vardı.(oynar)evet gerçeği açıklamak zorundayım;coşkun ermiş, kalbi olduğu için ölmüş bulunuyor. hayat oyunlarını gereğinden fazla ciddiye alan merhum ölümü de aynı ciddiyetle karşıladı. onun kadar ciddi olmayan biri böyle bir durumda hiç olmazsa baygınlıkla yetinebilirdi. coşkun öldü. çünkü oyunlar, onun için bir ölüm kalım meselesiydi. başka türlü yapamazdı: hayatını ve özellikle ölümünü büyütmek zorundaydı.biz de şimdi kendisini ciddiye almak zorundayız.çünkü merhum, güldürmeyi sevdiği kadar, ağlatmayı da severdi."
Oğuz Atay çok sevdiğim değer verdiğim bir yazardır. bu kitabı daha önce okumuştum. tekrar okumak istedim ve yine düşündürdü tabi o zamanlar yasaklanan kitaplar vardı uğruna savaşabilecek insanlarda. çok anlamlı geliyor şimdiki duruma bakınca.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.