Annesi tarafından terkedilen Süreyya'nın, yıllar sonra beklenmedik bir telefon almasıyla başlıyor kitap. Yıllar içinde Süreyya'nın yaşadıklarını okurken aklımdan sürekli şu soru geçti: " Yaptığımız hatalar, yaşadığımızın hayatın kaçınılmaz bir sonucu mu, yoksa ne yaşarsak yaşayalım hayatımızı iyileştirememek bizim suçumuz mu?" Çoğunda hak verdim Süreyya, bazen de kızdım. Okurken benle özdeşleşti Süreyya, sanki ben yaşamışım gibi. Nermin Yıldırım,bizi içine çekiyor muhteşem anlatımıyla, her zaman olduğu gibi.
Hayat herkese adil davranmıyor. Yaşanmışlıkların ardından acılar, kırgınlıklar kalıyor
geride. Hevesi kursakta, acıyı yürekte bırakıyor. Bazen beklenmedik bir haber tüm geleceğini değiştirebiliyor. Süreyya son akşam akıttığı gözyaşlarıyla beraber, yılların içinde biriktirdiği kederi, yalnızlığı da temizledi. Pişmanlıkları telafi etmek için tutunacak bir dalı var artık, yaşamak için olduğu gibi.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.