Selvi Atıcı kalemini sevdiğim Türk yazarlardan biri ve Miço'da çıktığından beri merak edip okumak istediğim bir kitaptı ama maalesef kitap beklentilerimin çok altında kaldı. Kitabın konusu Ela onu büyüten babası yerine koyduğu üvey babası tarafından t*cavüze uğruyor ve sonra annesi tarafından evden kovuluyor. Gidecek yeri olmayan Ela bir teknede saklanırken oranın Kaptanı ona yardım ediyor ve gemisinde Miço olarak işe alıyor ama onu orada istemeyen biri var kaptanın oğlu Miraç. Ela'nın yaşadığı şeye rağmen ayakları üzerinde durması Miraç'ın öküz tavırlarına rağmen pes etmeyip tüm işlerin üstesinden gelmesini okumak güzeldi. Ela çok güçlü bir kadın ve güçlü kadın okumayı seven biri olarak Ela karakterinide çok sevdim. Miraç ise ilk başta beni aşırı sinirlendirdi ve açıkçası Miraç karakteriyle çok bağ kuramadımda benim için yüzeysel kalan şeylerden biriydi kitapta. Kaptan Bora ise okuduğum andan beri sevdiğim biri oldu. Miraç'ın annesine ve Miraç'a yaptığı şeyin cezasını çekmeyi de hak ediyordu açıkçası bunun için Miraç'ın ona olan tavırları bana normal geldi ama yine de Ela'yı kızı gibi koruyup kolamasını okumak güzeldi. Gelelim beklentimi karşılayamama sebebin kitabın başından beri Ela ve Miraç arasında bir uyum, enerji alamadım. Arkadaş olarak onları okuduğumda çok güzellerdi ama ilişki olarak aralarında öyle bir duygu yoktu yazar ikisinin duygusunu da çok yüzeysel bırakmış ve açıkçası buna şaşırdım Selvi Atıcı duyguları çok iyi yazan bir yazar ama bu kitapta duygularını ve sevgilerini hiç hissedemedim bu da kitapla bağ kurmamı zorlaştırdı maalesef.
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.