İçerisinde sekiz ayrı hikaye (Livaneli hikaye demeyi daha köklü ve bizden olduğunu dile getirdiği için hikaye demeyi tercih ediyorum) bulunan bu eserde Livaneli bir sürgün hikayesini göç yaşantısının ve iç dünyasında yaşanan savaşları ele alan bir birinden bağımsız hikayeler bütünü okuyoruz.
Zülfü Livaneli 1971 yılında darbe sonrası yaşamış olduğu haksızlıkla girdiği cezaevinde ve sonrasında kaçıp gittiği isviçre döneminden etkilenerek dönemin en büyük sorununu 1978 yılında bu eseri kaleme alarak bizlere gösteriyor.
Kitabın ilk sayfalarında “Bu öykülerdeki kişiler gerçek yaşamdan alınmamıştır.” Şeklinde bir not düşülmüştür. Bunun sebebini kitabın sonunda yapılan söyleşide sorulduğunda kendisi çok güzel yanıtlar veriyor. Etkisinde kaldığı yılları ve kişilerin olduğunu fakat kendisinin müzisyen olarak tanındığını ve okurların yazarın hayatı olduğunu düşünmemeleri için ufak bir not düştüğünü dile getiriyor ve ünlü filozof Ortega’nın “Ben kendimim ve çevremin toplamıyım “ sözleriyle daha net ifade ediyor.
Kitabın ismimin ise ünlü yazar Yaşar Kemal’e ait olduğunu söylüyor. Kendisi Arafat yerine Araf olsa daha iyi olacağını söylediğinde Yaşar Kemal “Halk ‘kaldım arafatta’ der yanlış bile olsa güzeli budur “ der.
Ben bu eseri okuduğumda insanlar üzerinde büyük etkisi olacağını, ne olursa olsun göç, sürgün ve kaçmanın hiç bir şekilde çözüm olmadığını anlayacaklarını düşünüyorum içimizdeki sorun hep bizlerle kalacaktır unutmamak gerek. Okurken çok keyifle okudum umarım sizlerde okur ve beğenirsiniz. Huzurlu ve sağlıklı günlerde okumanız dileğiyle
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.