Hastalar Risalesini çok ama çok çok seviyorum. Böyle şifayab oluyorum. Gözüm gönlüm doyuyor okuyunca. Tam tekmil teselli buluyorum. Neredeyse elhamdülillah diyorum. Çünkü ben mütemadiyen hasta olurum. Abartmıyorum neredeyse sürekli hastayım. Bir kere alerjik reaksiyon gösteriyorum bir çok şeye. Babam hep sen nasıl bir çocuksun benim çocuklarımda alerji olmaz der. Ama o işler öyle olmuyor. Akla gelmeyecek yiyecektir roka, ona bile alerjim var. İki gündür terenin içinde roka yiyormuşum bilmeden bende boğazım iyileşir diye antibiyotik tedavisi uyguluyorum kendime. Tabii geçmiyor. Baharın müjdecisi polenler de cabası. Burnumda bir poliple yaşıyorum. Baksan burnum on numara. Ağzım, burnum, gözlerim pert. Yetmiyor üzerine bir de... Diye gidiyor. Yani. Allah bana unutturmayacak kıvamda bol bol veriyor. Unutturmadığı şeye gelince, o biraz karışık. Mesela yaklaşıyorum ama nihayetine varmıyor bazı şeylerim. Bunu da bir ben anlarım herhalde. Neyse. Hastalar Risalesini kesinlikle ilaç niyetine kullanıyorum. Özellikle de ilaç tesir etmeyen hastalıklarda. Bunu da yaşayan bilir. Hani böyle ölüme sanki merdiven dayamışsın da merdiven bir o tarafa bir bu tarafa yapar. İşte. İlk kez korona geçirdiğimde tamam dedim buraya kadar. Bir de bir zatürre oldum, galiba o zaman da gidiciyim dedim. Her hasta olduğumda okumaya fırsat bulamıyorum ama bu sefer bir sebep oldu. Kitabı okumak zamanı kendini hissettirdi. Bir hasta ziyaretinde, halamın ameliyat olduğu hastanede karşıma çıktı. Büyük ihtimalle hastalar okusun diye her odaya bırakılmış. Çünkü hastanenin hemen dibinde benim ilk defa, diyanetin neşrettiği Risale-i Nur kitaplarını aldığım camii var. O yüzden de onların bıraktığını düşünüyorum. Müthiş bir şey. İnşallah diyanet daha fazla Risale-i Nur külliyatından kitaplar neşreder. Lemalar ve Asa-yı Musa önceliğim. Çok çok Amin.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.