orhan veli'nin; "param yok. kışlık ayakkabım, montum yok ankara'ya nasıl geleyim, üşümek bir yana eşe dosta çevreye rezil olmak var" demesine rağmen, gel diye inat eden ve aslında istanbulda akrabaları olan parası+zamanı da olan ama ankaradan asla adım atamayan bir kadın nahit. orhan veli her mektubuna "senden aldığım son mektuba çok üzüldüm" diyerek başlıyor artık nasıl mektuplar aldıysa. nahitin evli olması bir yana, bu denli yoksul bir adam olmasa eminim orhan velinin aşkına karşılık verirdi. ama mektuplar aşırı duygu yüklüydü, çok çok güzel bir kitap