Agota Kristof'un Büyük Defter, Kanıt ve Üçüncü Yalan adlı bu üçlemesini okuduktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olamaz.
80'li yılların sonu ya da belki 90'ların başında Büyük Defter'i okuduğumu ve irkiltici bir roman okuduğumu hatırlıyorum. Kitabın devamının olduğunu bilmiyordum. Tabii aslında biraz önce bitirdiğimde gördüğüm şey şu: zaten bu üçleme tek bir hikâye anlatıyor. Hepsi birbirinin parçası, ama esas hikâye üzerine anlatılmak, yazılmak için yazılmamış. Tek başlarına okunsalar da aynı hissi vermeleri zor. Birbiri ardına okunarak tecrübe edilmeli.
Kendi adıma; ben bu yaşıma dek bu kadar iyi çok az kitap okudum. Konusunun garipliği, sıradışılığı değil elbette sadece; yazarın hikâyesini anlatma tarzı üç kitapta da muhteşem bir çizgi tutturuyor. Düz bir çizgide ilerlemiyor bu anlatım tarzı, ve ama muhteşem bir şekilde bütün uçları birbirine bağlayarak muazzam bir sonuç çıkarıyor ortaya. Bunu ancak hakiki, gerçek edebiyat eserleri başarabilir. Bu üç romanda karşımıza çıkan insan hallerini, birbirine bağlanan hikâyeleri okudukça iyi edebiyatın neden böylesine etkileyici olduğunu anlamamız da mümkün oluyor. Nadir bulunan güzellikte bir edebiyat eseri bu üçleme. Tüyler ürpertici, acıtıcı, kafa bulandıran bir çalışma. Belki bir yumruk. Ya da insanı öldürebilecek bir baş dönmesi belki de. Faruk Duman'ın söyleyişiyle, bir diğer "güzel ölmek" vesilesi. Kimbilir kaçıncı kez iyi ki edebiyat var, hâlâ edebiyat var demek için yeni ve haklı bir gerekçe, bir zorunluluk.
MUTLAKA !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
·
667 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.