İnsancıklar diye mi başlamalı söze yoksa orijinal haliyle "Zavallı Yoksul İnsanlar" olarak mı? Her ne kadar "İnsancıklar" ismi kitabımızın ana konularından biri olan yoksulluk vurgusunu hafifletse de romantikleştirici üslubuyla kitaba zarif bir dokunuş kattığını inkar edemeyiz. Dostoyevski evet Rus edebiyatının meşhur Gogol'ü Dostoyevski. Bu kitabı okumamızın arkasında yatan en büyük nedenlerden birinin bizzat kitabın yazarı olması su götürmez bir gerçek. Çoğumuz bu kitabı kapağında gördüğümüz "DOSTOYEVSKİ"yazısından dolayı sahiplenip okuduk. Aslına bakarsanız yine bir Dostoyevski ve yine mükemmel bir şaheser demekten alıkoyamıyacağım kendimi. Ve gerçekten de Dostoyevski'nin genç yaşlarda yazdığı bu eserden etkilenmemek elde değil. İki insanın her türlü zorlukta birbirlerini sevmeyi bırakmamaları ve birbirlerine daha çok bağlanmaları; her ne kadar günümüzde sadece "ben" odaklı, bencil bizler için düşünülebilmesi zor bir boyut da olsa kitap bizlere bunu olabildiğince anlaşılır, kendine özgün üslubuyla aktarmaya çalışmış.
Makar ve Varvara'nın yoksullukla savaşırken aynı zamanda birbirlerini sevmeye devam etmeleri çoğumuzda derin izler bırakmıştır, bende olduğu gibi. Okurken çoğu zaman düşüncelere kapıldım. Ben onların yerinde olsaydım devam edebilecek miydim bu sevgiye. Kendi ihtiyacım olmasına rağmen karşılayabilecek miydim Makar gibi sevdiğimin ihtiyaçlarını? Ya da başıma gelen talihsiz olaylar ve hastalığıma rağmen yine de bağlanabilecek miydim Varvara gibi sevdiğime? Bu düşüncelerle sürdürdüm okumayı.
Okurken duraksadığım yerlerde vardı. Devuşkin'in mektuplarında mesela. Devuşkin'in üslubu en başta tuhafıma gitse de; düşündükçe bu üslubun Dostoyevski'nin halkla iç içe oluşunun, halkın dilinden, sözlerinden olaylara bakabildiğinin bir göstergesi olduğunu kavradım. Üslubun samimi ve gündelik hayattan olmasından ötürü benim kitabı, sanki olayları ben yaşıyormuşumcasına okumama, böylelikle kitabı zevkle ve hızlıca bitirmeme sebep oldu.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.