Nietzsche ağladığında, uzun bir süredir okurken beni bu kadar yoran bir kitap hatırlamıyorum. Her okuduğum sayfadan sonra birkaç dakika düşünmem gerekti hatta bazı cümlelerin etkisi o kadar büyük ve sarsıcıydı ki okumaya ara vermek zorunda kaldığım zamanlar oldu. Fakat okuduğum o her sarsıcı cümleden öylesine zevk aldım ki. Bir şeylerin farkına varmamı, daha geniş bir açıdan bakmamı sağladılar. Hem Nietzsche'nin hem de Dr. Bruer’ın içinde bulunduğu kimi sıkıntılar kendimde de hissettiğim duygulardı ki bu sıkıntılar herkesin hayatının bir döneminde hissedebileceği duygular ve üstüne düşüneceği konular olduğu için okuyan herkesin kitapta kendinden bir şeyler bulacağına eminim.
Spoiler içerir bundan sonrası.
Kendimi Nietzschenin yerinde gördüm çoğu kez. İhanete uğradığı için kendini herkese kapatması, yardım almak istemeyecek kadar gururlu oluşu, çevresinde kimsenin olmayışı, özellikle yalnızlığı.. Fakat sonunda Bruer'e her şeyi anlatışı ve artık içinde tutmadığı için akan bu düşünceler silsilesiyle birlikte dökülen gözyaşları…
Dr. Breuer içinde sıkışıp kaldığı hayatı, ölüm korkusu, yaşayamadığı hayata karşı duyduğu özlem ve bunalımı. Okurken hayatımın ilerisi hakkında düşündüğüm korkuların dile getirilişiydi söyledikleri. 40 yaşıma geldiğimde Dr. Breuer 'n bu düşüncelerine sahip olmamak ve hayatımdan memnun olmak istiyorum çünkü.
Birkaç yıl arayla tekrar tekrar okumak ve düşüncelerimin nasıl değiştiğini görmek istiyorum bu sefer çizeceğim yerler veyahut katılmadığım yerler neler olacak merak ediyorum.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.