Uzun zamandır inceleme yazmamıştım ve böyle bir kitabin incelemesini yazarak arayı kapatmak beni mutlu etti.
Maral'ın müthiş kalemini zaten yaralasar serisinde fark etmiştim. Yazdığı kitaplar o kadar akıcı gidiyor ki. Zaman zaman kitap okumak istemedigimde onun kitaplarını okuyup geri kazanıyorum. Ötanazi Okulu'nda da yine şaşırtmadı. Ve müthiş bir iş cikardigini gözler önüne serdi.
Öncelikle karakterlerimizle başlayalım biraz. Yeşil önceden konuşurken, şimdi konusamamasi ve annesinin ölümü gibi travmalar yaşaması beni baya üzmüştü. Öleceğini bilmesine rağmen hala hayat dolu ve konuşkan biri olması beni çok mutlu ediyor. Okurken tebessüm etmeden duramıyorum. Drew Bruce Marshall. Tam bir aşk adamı hahahah. Yesil'in kalbi izin verse de biraz Kiss sahnesi okusak. Gerçekten onları yan yana görünce kasiliyorum. Drew'in ona karşı bağlılığı ve onu direkt anlayabilmesi gerçekten çok tatlı. Ayrıca Marcus ve Emily'de shipledim arasında. Kitabın başından anlaşılıyor aslında ikisinin arasında bir şey olacağı. Ama sahneleri sonraki kitaplarda daha fazla olur diye umuyorum. Bir de Venessayla Miller var. Onlardan çok umudum yok ama son sayfalardaki bomba sahnesinden sonra minik bir kıvılcım hissettim.
Minik bir şeye daha değinmek istiyorum. Dezli ya da Deborah bu ikisi aynı kişi. Ve çoklu kişilik bozukluğuna sahip. Belki hatırlarsınız Yaralasar'da sedefte aynı hastalıktan muzdaripti. Ve ikiside geçmişte yaşadığı travmalar yüzünden buna sahip olmuslardi. Acaba Maral kitaplarında bir işaret vermeye mi calisiyor bir garipsedim doğrusu. Yeni kitap çıkarırsa ve orda da aynı hastalığa sahip biri olursa sasirmayacagim. Kitap 10/10. 9 vermenin tek sebebi çok fazla yaratık ve velet sözcüğü gecmesiydi. Bu beni biraz rahatsız etti. Onun dışında çok güzel kitap. Akıyor ve okurken sikilmiyorsunuz. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.