Sanirim Ernaux en sevdigim yazar oldu.
Bos Dolaplar, kürtaj masasina yatan Ernaux'nun cocukluguna inerek kitap boyunca cocuklugundan universite yillarina dayanan otobiyografisi. Ailesi bir kafe-bakkal sahibi olan Ernaux, onlari ne kadar düsük seviyede buldugundan, nankörlük ettiginden bahsetti durdu. O kadar trajikomik buldum ki gülmekten katildim.
Annesinin babasinin sarhos ayyaslari kafede agirlayisi, yoksul kesimin onlardan alisveri yapislari, yasli ve pis adamlarin oraya buraya kusmasi ve isemesi, kafe ayni zamanda kendi evleri oldugu icin evinde hic yalniz ve dort duvar icinde hissedememesi, bir secim yapmasi gerektigi ve yalnizca okuyarak o igrenc yerden kurtulabilecegini bildiginden sinifin en caliskan kizi olmasi, cinselligin ne kadar buyuk bir tabu oldugu ve seks yaparsa nasil yargilanacagini anlatti durdu...
Oyle guzel bir tasvir, oyle guzel bir anlatim ki, stili bana cok hitap ediyor. Kitaplarina benden baska gülen var mi bilmem ama oyle icten bir anlatim ki bazen gözlerimden yas geliyor.
Ernaux mükemmel bir kadinsin
·
272 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.