Beni bir mahcubiyet kendine hayran bıraktı
Seni anlamış gibi yapanlar sana eziyet verirken
Kan-ter içinde kalmanın merhemidir aldırış etmemek kimseye
Ürkütmeyin duvarların yanaklarına ev yapan güvercinleri
Ya da çocukluktan kalma bir sevinç olmasın
Taşla düşürülen bir serçenin bedeni
Bülent Parlak
gözümüz kör olunca parmaklara acınan bu dünyada betona saplanmış bir haritayız kambur mahallelerde sırtımızda bir fotoğrafa bakarak geçen yılların gecikmişliği..