KENZABURO’NUN ŞAHSİYETİNDE TOPLUMUN KİŞİSEL SORUNU
Japon yazar Kenzaburo Oe geçen Mart ayında hayatını kaybetti. O, tarihte Nobel ödülü kazanan ikinci Japon yazar. ‘’Şiirsel bir güçle, yaşam ve masalın, günümüz insanının içinde bulunduğu çıkmazın rahatsız edici bir resmini oluşturmak için yoğunlaştığı hayali bir dünya oluşturduğu” değerlendirmesi ile 1994’te kendisine Nobel Edebiyat Ödülü verilmiş. ‘’Kişisel Bir Sorun’’ isimli kitabın bir nevi otobiyografi olmasından hareketle, kitap incelemesi açısından yazarın hayatını öğrenmek önem arz ediyor.
Kenzaburo bir savaş çocuğu. 1935’de savaşçı sınıfa mensup ve geleneklere sıkı sıkıya bağlı bir taşralı aileye doğdu. İmparatorun savaşı kaybedip teslim olduklarına dair radyo konuşmasını duyana kadar imparatorun tanrı olduğunu sanıyordu. O andan itibaren yaşadığı kayboluş ve yıkım duygusu ile yaşam algısı değişti. Savaşta yenik düşmekle kalmayıp, sonraki yıllar boyunca da bedensel ve zihinsel yıkımı korkunç şekilde süregelen bir millete mensup olup da neşeli romanlar yazmak mümkün olmasa gerek; Kenzaburo’nun eserleri bu yorgunluğu ve dermansızlığı fena halde okuyanın iç sıkıntısı haline çeviriyor bir şekilde. Gerçekle yüzleşmekten kaçıp kendisini herhangi bir nesne ve hayalle uyuşturup hiçlik girdabına salıvermesine sebep olan kişisel sorun, bir de bakıyorsunuz ki muazzam ölçüde güçlü ve dirençli bir toplumun, onu öz değerlerinden uzaklaştıran ve olmadığı bir şekle büründüren kocaman bir toplum sorununun ta kendisi haline geliyor. Japon halkının savaş sonrası sürüklendiği varoluşsal boşluk, toplumun tüm değerlerini yeniden şekillendirmek için bir başlangıç noktası olmuş sanırım.
Kitabın kahramanı Bird, bebeği engelli doğan 27 yaşında bir öğretmen. Evliliğinden sonra gerçekleşme ihtimali zayıflayan Afrika gezisi hayali, bebeğinin engelli olarak hayata gelmesi ile imkansız hale geliyor. Yüzüne çarpan bu gerçekle başedebilmek için mevcut Afrika hayaline tutunmaya çalışıyor ve bebeğin hayatını sona erdirmeye karar vererek, hayatının gerçeğine sırtını dönmek istiyor. Bu esnada üniversite yıllarında bir kez beraber olduğu Himiko’yla sert cinselliğe dayalı bir ilişki yaşayarak gerçekten kaçmaya çalışıyor. Hikaye, ahlaki olarak doğru olduğu kabul edilebilecek bir karar ile sona eriyor.
Yazımı çok akıcı, hikaye çok kolay takip edilebiliyor. Benim sanat budur diyeceğim kısım; yazarın Bird’ün iç sıkıntısını, okuyana bu basit ve akıcı kelimelerle derinliğine hissettirebilmesi. Hikaye akışı boyunca, Bird’ün sorunlarını içselleştirip onun adına kararlar almanız ve sonunda onun aldığı karar ile rahatlayıp güçlü hissetmeniz çok mümkün.
Üzerine durup düşünülecek sözlerden birisi şu : ‘’Kendini kandırma zehrini bir kez tadan insanlar, bir daha kendilerini asla kurtaramazlar.’’ Bizler yüzleşiyor ve barışıyor muyuz gerçeklerle, yoksa kaçış rampalarını mı kullanıyoruz sıklıkla? Peki ya insanın doğası büyük acılarla yüzleşecek kadar güçlü mü? Unutmak, acıyı yok saymak her zaman kaçış mı gerçekten yoksa evrimden sebep sahip olduğumuz hayatta kalma içgüdüsünün yönlendirmesi mi?
·
232 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.