Kitap tipik bir sekreter x patron hikayesi zaten, bunu okumadan da anlayabilirsiniz. Lakin (SPOILER) Iris’in disleksi olması şahsen benim çok hoşuma gitti. Karaktere biraz daha derinlik katılmış gibi hissettim ki böyle rahatsızlıklar genellikle kitapta dile getirilmezken hem Iris’in hem de Declan’ın annesinin de böyle olması tatlı olmuştu (Declan’ın Iris’i daha çok hassas bir açıdan anlayıp yardımcı olması gibi). Tabii Declan’ın sinirlendiğinde / aşık olana kadar patronluğu boyunca toksik birisi olması sinir bozucuydu. Iris’in ise bu tüm toksik iş hayatını bir iki iyi durum yaşanınca unutmasıysa onu biraz basitleştirdi. Belki bu yoğun iş temposunun onun psikolojisindeki yansımaları ve bunun için psikolojik yardım aldığını görmek güzel olabilirdi. Bir de kitaptaki çoğu konu açıklanmadan finale doğru bir sonuca direkt yuvarlandı? Giriş gelişme 400 sayfa sürmüşken sonuç neredeyse 60 sayfa gibi geldi bana. Declan’ın babasıyla/ kardeşleriyle ilişkisi, Iris’in üniversite hayatı, ikisinin ebeveynlik deneyimleri, işi nasıl kapıp Declan’ın CEO oluşu… Bunların çoğu okuyucunun tahminine bırakılmıştı ya da bahsedilmemişti bile. Final açısından yetersiz bir şekilde bitmişti, ama en azından birkaç yıl sonrasından kesit vererek çok şükür tahminlerimizi detaylandırmamıza yardımcı olmuş yazar.
·
190 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.