Kitabı ikinci kez okudum iyi ki yeniden okumuşum.
Bu seferki okumam, hayatımın tam da yalnızlığı sorguladığım dönemine denk geldi.
Lennie ve George aslında birbirlerini öyle güzel tamamlıyorlardı ki. Görünürde Lennie'nin hayata devam edebilmesini sağlayan George'tu. Hatta sürekli ona sen olmasan şöyle güzel hayatım olacaktı böyle yaşayacaktım diye söylenip duruyordu. Ama sonunda da Lennie olmadan hayallerini gerçekleştirecek motivasyonu kendisinde bulamayacaktı. Çünkü o hayalleri ayakta tutan bacağın biri George ise diğeri Lennie'ydi.
Kitabın sonunda şunu da düşündüm; eninde sonunda yalnız kalacaksak yalancı baharlara çiçek açmalı mıyız? Aslında biri ya da birilerinin varlığına alışmadan yaşamak daha acısız. Ama yine de o acıyı göze alarak, ne zaman biteceği belli olmayan bir taahhütle biriyle ya da birileriyle yaşamayı tercih ederim.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.