Fatih Harbiye, bu topraklarda II.Mahmud'dan beri var olan ve yeni Türk devletinin ilk yıllarında yoğunlaşan bir kimlik bunalımını, Neriman karakterinin yaşadığı ikilem vasıtasıyla okuyucuya sunmaktadır. Darülelhan(Konservatuvar) öğrencisi olan Neriman, Fatih'teki evlerinde babası Faiz Bey, hizmetçileri Günter ve kedileri Sarman ile yaşamaktadır. Başka bir Darülelhan öğrencisi Şinasi ile nişanlıdır. Darülelhan; alaturka ve alafranga olmak üzere iki kısma ayrılmıştır. Yani Darülelhan, yeni Türk devleti için bir metafor olarak kullanılmıştır. Kitapta yer alan, Darülelhan'ın Alaturka bölümünün kaldırılışı mevzusu ise aynı dönemde yaşanan devrimlerin Türk milleti için fazla kaçtığını düşünen yazarın bir eleştirisidir. Neriman'ın sık sık Harbiye'ye gitme isteği ise Türk insanının özünden kopuşunu simgeler. Çünkü Fatih Şark'ı, Harbiye Garp'ı temsil eder. Diğer bir sembolizm müzik aletlerine saklanmıştır. Neriman ud çalmak istememekte ve kemana özenmektedir. Ud Şark'ı, keman Garp'ı temsil eder. Yazar hepsine çözüm olarak Ziya Gökalp'in(Dolayısıyla Durkheim'in) teknikte Garplılaşmak tezini ortaya atar. Buna göre muasır medeniyetler seviyesine çıkmak isteyen bir millet Batı'nın ilmini edinmeli ancak kültürde kendi benliğinden çıkmamalıdır. Fatih Harbiye'yi okumayan herkese okumalarını tavsiye ederim.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.