Yazarın kitaplarını okuyanlar bilirler. Kitaplarında toplumsal konuları, tarihin tozlu sayfalarında kalmış, bilinmesi gereken acı olayları ve yerleri anlatır. Kayıp Ruhlar Durağı'nda da bizi 1970 li yıllara, Willowbrook okuluna götürüyor. Dışardan zihinsel engelli özel çocuklar için bir okul gibi görünen bu yer; maalesef istenmeyen ya da gerçekten onun iyiliği için olduğu düşünülen çocukların gönderildiği acıdan başka şey içermeyen bir hapishane.
Kitabın sonunda yazarın verdiği bilgilerden de anlıyoruz ki, aslında 250 sakini ağırlayacak kapasitesi olan hastaneye beş bin çocuğun yerleştirildiğini düşünün. Yeterli kaynak ve yeterli çalışan yok. Zamanla yetişkinliğe geçiş yapan hastaları bile gözetmen veya çalışan olarak kullanmışlar. Öyle detaylar var ki insanlığı sorgulamamak elde değil.
Yazarın konu için oluşturduğu kurgu ise çok şaşırtıcı. 16 yaşında üvey babası ile yaşayan Sage, tesadüfen altı yıl önce kaybettiklerini sandığı ikiz kardeşinin yaşadığını öğrenir. Hastane üvey babasını arayıp, kızlarının hastaneden kaçtığını söyler. Sage, kendisine söylenen yalanlara çok kızar ve hemen kız kardeşini aramaya yardımcı olmak için hastaneye gider. Tek yumurta ikizi oldukları için kardeşine o kadar benziyordur ki onu Rosemary sanip hastaneye kapatırlar. Hastanede geçirdiği süreçte bir yandan Sage olduğunu ispat etmeye uğraşır bir yandan da altı yıl boyunca kardeşinin içinde bulunduğu cehenneme tanık olur.
İlk yarı bu şekilde ilerliyor fakat ikinci yarıda kurgu gerilimli polisiye kitaplarını aratmıyor. Çünkü görünen o ki hastanede bir seri katil var. Çok etkileyici ve çok heyecanlı bir kurguydu. Kesinlikle tavsiye ederim.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.