Zor bitti, bazı hikayelerden sonra okumaya devam edemedim, okurken canım çok sıkıldı, bunaldım, kalbim ağrıdı.. Ne çok acı var dedim. Tarık Tufan’a uzun uzun sitem ettim. “İşte sonunda mutlu son!” dediğim hikayeleri yine kötü bitirdi. Acılarımızla bir araya gelir, ortak paydaya acılarımız sayesinde kavuşuruz dedi. Hayatın kendisi budur, gerçekler daima acıdır dedi.
Ümitsizliği uzun zamandır ilk kez bu kadar yoğun hissettim. Madem bu kadar acı var ben hayatın acıyan kısmına bu kadar muhattab olmak istemiyorum. Ben hüsnü niyetle hayata bakmak istiyorum. Ben bir şeyler olmaz iken olabileceği ümidiyle yaşamak istiyorum, ben mutlu sonla biten hikayelere inanıyorum.
··
368 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
normalde çok renkli bir kişiliği var biliyor musun Ayşemgül :’) ben de kitaplarını okurken şaşırıyorum bu deli dolu kişi nasıl bu kadar melankolik yazabilir diye :)) bazı zamanlarda kitaplarından uzaklaşmak iyi gelebiliyor, okurken kalbimi acıtıyor çünkü benim de…
