Anlatılan olaya dalmışken paragraf sonunda ve bir anda ölümüne geçilmesinden çok etkilendim. (Spoiler değil fakat bir alıntı yapıyorum.)
"Günün birinde, suyun üstündeki dallarda cambazlık yaparken, saatim ırmağa düştü. Yıllar sonra, kurak bir yazda, ırmak alçalınca, deden buldu onu. Çalışmaya başladı. Sen öleli iki yıl olmuştu." Bu şekilde yazımın tekrarlanması ve her seferinde tam unutup dalarken tekrar hatırlamak, aynı şekilde hissetmek beklemediğim bir şeydi. Daha başında sadece bu sebeple bile çok beğendim.
Kitapta ilerledikçe yazarın arkadaşına yazdığı yazılar değil de kendini arkadaşıymış gibi dışarıdan anlattığı yazılar olduğunu düşündüm. Bu kadar ayrıntıyı bileceği kadar yakın olmadıklarından kendini ya da hayali bir kişiyi anlatıyor olabilir. İnce ve akıcı olduğu için tavsiye ediyorum.
(Spoiler!
İkinci el mağazasından aldığı ayakkabının ayağına tam olması, partide bir kadının ayakkabıyı tanıması ve sahibiyle aynı sona sahip olmaları, sayfa sonunda bir anda çocuksuz öldün vb bölümler en etkilendiğim yerleriydi.)
"Seni düşündüğümde acı çekmiyorum. Özlemiyorum seni. Anılarımdaki varlığın ortak yaşamımızda olduğundan çok daha güçlü. Hala yaşıyor olsaydın, belki bir yabancıya dönüşmüştün."
"Ölümünün acısını arkanda bıraktıkların tek başlarına katlanacaklar. İntiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun. Ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamının acı dolu çalkantılarına üstün geldi."
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.