"Savaş; korku ve sefaletten başka bir şey veremez. Yakar, yıkar, öldürür,yok eder." der Nazım Hikmet Ran
Öncelikle söylemek istediğim bir şey var. Bu kitap asla çocuklar için yazılmış bir kitap değil. Bu kitabın çocuk kategorisinde yer alması bence çok üzücü. Savaş, ırkçılık, ölüm, sefalet, açlık... Bunlar çocukların uzak tutulması gereken kavramlar.
Kitaba gelince, tarih 15 Nisan 1934. Shmuel ve Bruno. Dünyaya tam da bu tarihte gözlerini açan iki bebek. 9 yaşında kesişen yollar. Ve bu iki çocuğun insanlara ders verecek nitelikteki masumluğu.
Bir toplama kampı ve bu kampta yaşanan insanlık dışı olaylar. Kitap çok sade bir dilde, çok akıcı bir üslupla yazılmış ancak konunun ağırlığı altında eziliyor insan. Sonunda gözyaşlarınız kendiliğinden akacak ve savaşın, ırkçılığın, ötekileştirmenin insanlara yaşattığı acılarla bir daha yüzleşeceksiniz. Çok üzgünüm Bruno. Çok üzgünüm Shmuel. Yeryüzünde böyle acıların bir daha asla yaşanmaması dileğiyle