Kitab təsəvvürü yaradıldığı qədər dərin depressiv hislər oyandırmadı. Hə bunu mən deyirəm) qəribədi. Toxunan qisimlər oldu təbii ki, məhkumun qızı ilə görüşü, edamına gedərkən keçirdiyi hislərin təsviri, dünyada son izini qoyma istəyi, özünü bu qədər hazırlamışkən gerçəkliklə üzləşməsi, özü deyirdi axı "mənə artıq vaxtdır deyəndə elə diksindim ki, sanki həftələrdi xəbərim yox imiş kimi". Ən çox nə təsir elədi desəm həyata bağlandığı ya da ən azından belə düşündüyü qızıyla son görüşündən sonra "artıq itirəcək bir şeyim yoxdu, həyatla olan son bağımı da itirdim" deməsi. Bir də ruhla bağlı dediyi söz. Bir dəə o qızın nəğməsi, edamını gözləyərkən heç olmasa bir quş səsi eşidim deyəndə o balaca qızın səsini eşidəndə keçirdiyi hislərin təsviri.. Kitab oyadır sanki, saçıma dəyən küləyin də, üzümə vuran yağışın da, gözlərimi yaşardan günəşin də başqa cür fərqindəyəm. Məhkumun Notre dame binasını gördüyü kimi) gördüyü binanın hansı bina olduğunu heç bir anlam ifadə etməsə də keşişdən soruşan edam məhkumu kimi hamımız həyatın mənasını anlayacağıq bir gün, olmasa da.
Bir İdam Mahkumunun Son Günü 
Victor Hugo
Bir İdam Mahkumunun Son Günü Victor Hugo
·
1 +1'leme
·45 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
