Tolstoy’un Anlam Arayışı
Bazı eserler yazarının kodlarını gizler. 
Babaya Mektup’ ta Kafka’nın sırlarını bulmuştum. Şimdi aynı anlamı Tolstoy için 
İtiraflarım’a yüklüyorum.
Tolstoy’un eserlerini okumak bir ipi takip etmek gibi bir şeydi benim için. İtiraflarım’ı okuduğumda o ipin sonuna vardığımı, gür bir nehrin doğduğu kaynağa ulaştığımı hissettim. Bu eser Tolstoy’un tüm eserlerinin aynası gibi sanki. Levin’in varoluşsal krizleri, İvan İlyiç’in son demlerindeki iç hesaplaşmaları, Anna Karenina’nın vardığı son nokta… her şey bu kitapta gizli aslında.
Eser kurgu değil, Tolstoy’un iç dünyasının yazıya dökülmüş hali. Tolstoy, 50’lerinden önce yaşadığı uzun ve karanlık bir sorgulama, hakikat arayışı dönemini kaleme almış. Tolstoy’un neden her kitabını aşkla okuduğumun cevabını bu eserde buldum. Evet, biz Tolstoy ile düşünce ortağıydık. Her insanın, yani birazcık akıl yürüterek yaşamı sorgulayan, var oluşuna bir anlam yüklemeye çalışan her bireyin içine düşeceği cinsten bir karanlık devir yaşıyor Tolstoy. Aklının ışığında başta tanrı inancı olamak üzere hayatındaki bir çok olguyu sorgulamaya başlıyor. Okuyor, gözlemliyor, düşünüyor. Tabi ki tüm bunları büyük fikirsel sancıların eşliğinde yapıyor. En sonunda Tanrı’nın varlığına şüphe götürmeksizin inandığı, fakat kilise, mezhepler, cemaatler gibi inancı tekelinde tutan dini otoritelerle arasına büyük bir mesafe koyduğu bir noktada buluyor kendisini. Ve o noktadan sonra kaybolmayacak bir aydınlık gelip yerleşiyor içine.
Eserin beni yer yer boğduğunu söylemeliyim. Bir insanın fikir sancılarını okumak pek de kolay bir şey değildir çünkü. Kendinizi aynı karanlığın içine çekiliverecek gibi hissedersiniz. Neyse ki tüm bunları geride bıraktıktan sonra bu eserle tanışacak kadar şanslıydım.
Tolstoy’u sevmek diye bir şey var şu hayatta.
Okumanızı tavsiye ederim…
Babaya Mektup’ ta Kafka’nın sırlarını bulmuştum. Şimdi aynı anlamı Tolstoy için İtiraflarım’a yüklüyorum.
Tolstoy’un eserlerini okumak bir ipi takip etmek gibi bir şeydi benim için. İtiraflarım’ı okuduğumda o ipin sonuna vardığımı, gür bir nehrin doğduğu kaynağa ulaştığımı hissettim. Bu eser Tolstoy’un tüm eserlerinin aynası gibi sanki. Levin’in varoluşsal krizleri, İvan İlyiç’in son demlerindeki iç hesaplaşmaları, Anna Karenina’nın vardığı son nokta… her şey bu kitapta gizli aslında.
Eser kurgu değil, Tolstoy’un iç dünyasının yazıya dökülmüş hali. Tolstoy, 50’lerinden önce yaşadığı uzun ve karanlık bir sorgulama, hakikat arayışı dönemini kaleme almış. Tolstoy’un neden her kitabını aşkla okuduğumun cevabını bu eserde buldum. Evet, biz Tolstoy ile düşünce ortağıydık. Her insanın, yani birazcık akıl yürüterek yaşamı sorgulayan, var oluşuna bir anlam yüklemeye çalışan her bireyin içine düşeceği cinsten bir karanlık devir yaşıyor Tolstoy. Aklının ışığında başta tanrı inancı olamak üzere hayatındaki bir çok olguyu sorgulamaya başlıyor. Okuyor, gözlemliyor, düşünüyor. Tabi ki tüm bunları büyük fikirsel sancıların eşliğinde yapıyor. En sonunda Tanrı’nın varlığına şüphe götürmeksizin inandığı, fakat kilise, mezhepler, cemaatler gibi inancı tekelinde tutan dini otoritelerle arasına büyük bir mesafe koyduğu bir noktada buluyor kendisini. Ve o noktadan sonra kaybolmayacak bir aydınlık gelip yerleşiyor içine.
Eserin beni yer yer boğduğunu söylemeliyim. Bir insanın fikir sancılarını okumak pek de kolay bir şey değildir çünkü. Kendinizi aynı karanlığın içine çekiliverecek gibi hissedersiniz. Neyse ki tüm bunları geride bıraktıktan sonra bu eserle tanışacak kadar şanslıydım.
Tolstoy’u sevmek diye bir şey var şu hayatta.
Okumanızı tavsiye ederim…·
192 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.