Tek Yalnız Ben Değilim1000Kitap
Jean Louis Fournier, hayatında neredeyse tüm sevdiklerini kaybetmiştir. Eşini, kedisini, arkadaşlarını kaybetmiştir. Yalnız kalınca da bu kitabı yazmaya karar veriyor.
Bazı sayfalarda yalnızlığı en dramatik ve melankolik bir şekilde bahsederken , bazen de yalnızlığın aslında paylaşıldığında eriyip giden ama kimseyle paylaşılamayacak kadar da en özgür olunan özel bir şey olduğunu ifade etmiş. Ben de 2 duyguyu da uyandırdı çünkü bir insan yalnız olduğunda aynı kitapta bahsettiği gibi bir mağazada kaybolmuş annesini bekleyen bir çocuk gibi çaresiz, boşlukta, kaygılı, korkulu ve sitemli olur hatta bu yalnızlığını tanımlayamaz bir şekilde kendi içinde kabullenir ama diğer uyandırdığı his ise eşdeğer mi tartışılır başka biriyle hayat paylaşamayacak kadar kendi ile daha özgür ve mutlu da hissedebilir.
Mesela annesinden bahsederken yazar, annesinin kocası, çocukları yanındayken aslında kendi içinde yalnız olduğu bir bağa ve kalabalığa bağlı olmadığını ifade etmiş. Çünkü bu durum gerçektir ki mesela hayatımızı paylaştığımız biri vardır eş, sevgili, arkadaş hiç fark etmez senin dinleyicin ve yoldaşın olamıyorsa yalnızsındır.
Yazarın da dediği gibi “Bizi dinleyecek kimse olmadığı için yazı yazıyoruz. “
Bence günümüzün en büyük probleminin yalnızlıktan çok birileri tarafından dinlenilmemek olduğunu bana hissettirdi bu kitap.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.