Fyodor Dostoyevski'nin henüz 23 yaşındayken yazmış olduğu ve ona ününü kazandıran ilk kitabı 
İnsancıklar , Rus Edebiyatının ilk toplumsal romanı olarak kabul edilmektedir. Dönemin önemli eleştirmeni Belinski eseri okuduğu zaman, "Ne yazmış olduğunuzu anlıyor musunuz!.. Bütün bu korkunç gerçeği siz mi düşündünüz? Olamaz, sizin gibi yirmi yaşında birinin bütün bunları anlamış olmasına imkan yok. Size bir yetenek verilmiş, yeteneğinizin değerini bilin ve emin olun, siz büyük bir yazar olacaksınız!…” diyerek ne kadar etkilendiğini belirtmiştir.
Fyodor Dostoyevski'nin ilk kitabı ve mektup türünde olmasına rağmen oldukça akıcı, insanı hiç sıkmayan hatta merak uyandıran bir dille yazılmıştır.
"Para değil beni öldüren, bütün bu yaşam kaygıları, bütün bu fısıltılar, gülüşler, şakalar."
İmkansız aşkı, yoksulluğu, acıma duygusunu neredeyse her satırında hissedebileceğiniz mektuplardan oluşan bir eser. "İnsanlar ne der?" korkusuyla çok yakın oldukları halde uzak durmak zorunda kalan yaşlı bir adam ve genç bir kadın, karşılıklı aşklarına rağmen yalnızlar. Aşktan öte bir kader arkadaşlığı sanki onlarınki.. Yalnızlıkları, çaresizlikleri, yoksullukları, merhamet duyguları ve aşkları ortak. Aslında aralarındaki ilişki hiç tanımlanmıyor ama okuyucuya aşkı hissettiriyor.
Çok severek okuduğum bir kitaptı. Herkese tavsiye ederim, keyifli okumalar dilerim.
"Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu."
·
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.