“Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde ‘insan’ dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.”
Kitapla ilk tanışmam bir fuarda oldu, daha önce hiç duymamış hakkında herhangi bi alıntıya bile denk gelmemiştim. Japon edebiyatından da okuduğum ilk kitap olacaktı. Diğer kitaplar arasında seçim yaparken arkasını okuduğum an ilgimi çekmişti zaten.
“…Ben hâlâ, ölmeyi bile becerememiş utanmaz, aptal bir hayaletten, ‘yaşayan bir cesetten’ başka bir şey değildim.”
Kitabın net olarak sizlere aktarabileceğim bir konusu yok. Bir kurgudan ziyade baş karakterimiz Oba Yozo’nun hayatını köşeden bir pencereden izlemek gibiydi. İçinden geçirdiklerini dinlemek, yalnızlığına, umutsuz düştüğü anlara şahit olmak, ölüme sürüklenme serüvenini dinlemek çok farklı bir deneyimdi. Bu deneyimi daha çarpıcı yapan yazarın hayatının hikayedeki karakterimizle çok paralel olması. Ve onun hikayesinin de ne yazık ki 39 yaşında intihar etmesiyle bitmesi. Bu kitabın yazarın edebiyat serüveninde yıllar yılı yazdığı intihar mektubunun son raddesi olduğu kabul görüyor. ‘İnsanlığımı yitirmek’ hakkını fazlasıyla veren bir başlık oluyor böylece.
Beni etkileyen, üzerine düşünmeme neden olan, üzen çok cümle oldu bu kitapta. Bir insanın kendini toplumdan nasıl ayrı hissettiğini, kendini bir türlü ifade edemediğini, anlaşılamayacağını düşündüğünden bambaşka bir maske ardında başkalarını güldürmeye çalışarak ömrünü nasıl tükettiğini sayfa sayfa okumak.. Ne yazık ki bu kitap için keyifle okudum demeyi imkansız kılıyor. Ben bu kitabı oldukça hüzünle okudum.
Denk geldiğime ve okuduğuma asla pişman olmadım, sizlere de tavsiyemdir.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.