İnsanlığımı Yitirirken Osamu Dazai’nin intiharından hemen önce tamamladığı son eseri. Kimilerine göre intiharının nedenlerini bulabileceğimiz eserlerinin son parçası. Kitap için kesin bir otobiyografidir denmese de “…bir biyografi ancak Dazai’nin kendisinden yarattığı edebi bir karaktere ait.” deniyor. Kitap itiraf niteliğinde, samimi ve cesur bir dille yazılmış olmasıyla da otobiyografi türünden ayrılıyor.
Konusuna gelecek olursak:
Ana karakter Oba Yozo aristokrat bir ailenin çocuğudur. Yozo kendini insanları anlayamadığı ve onlardan korktuğu için pasifize ederek içinde yarattığı “soytarı” kişiliğiyle yalnızca çevresindekileri eğlendirerek varolabileceğine inandırmıştır. İnsanların acıkmasına, günde 3 öğün dini ritüel gibi beslenmesine, nasıl umutsuzluğa kapılmadan ve intihar etmeyi düşünmeden yaşadıklarına, toplum denilenin aslında kim olduğuna anlam veremez. Çoğu zaman insanları hayal kırıklığına uğratmak zorunda olduğunu, mutluluktan korkmak zorunda olduğunu, başkası tarafından eleştirilmişse mutlaka hatalı olması gerektiğini kabullenmiştir. Bu kısa özetten sonra yazarın kaleminden Yozo’nun kendi ağzından yazılmış hatıratları okumanızı tavsiye ederim.
Birkaç alıntı bırakıyorum:
“Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu. Neşeden bile incinir.”
“Geride bırakılan bir tek ben vardım, insan toplumundan sonsuza dek kaçan, içeriden biri ya da dışarıdan biri ayrımına bakılmaksızın, Horiki tarafından bile terk edilmiş bir soytarı.”
“Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu.”
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.