Genç teğmen Giovanni Drogo atandığı kalede uzun soluklu kalmak istemiyordu ama çocukken insana hiç geçmeyecek gibi gelen zaman kendini hiç hissettirmeden akıp geçer ve artık “bir noktada belki de içgüdüsel olarak insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder.”
İnsan alışkanlıklarının ve kararlarının kölesi olduğunda onları vazgeçilmez sanar ama ömrünün sonu geldiğinde sadece pişmanlıklarıyla yetinir. Tıpkı Tatar Çölü’nün ıssızlığında zihnindeki yankıyla başbaşa kalan Drago gibi kitabın sonuna geldiğimde içimde doğan ve yüzleşmek zorunda olduğum cümle işte buydu. Aslında Tatar Çölü’nde her birimiz için birer kale var. O kale bize ait olanları; arzularımızı, umutlarımızı, yaşamak istediklerimizi barındırıyor ve sonunda yaşayamadıklarımız ağırlığınca tuğlalarla çeviriyoruz etrafımızı. Düşüncenin ilerleyişini kurgusuyla eş zamanlı götürebilen Buzzati, psikolojik tahlilleriyle ve benimsediği felsefik duruşla kesinlikle okunması gereken bir isim.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.