"Düşüncenin her türlüsünden nefret ediyorlar."
"Peki ama mutlu muyum? Hayır, aslında hiç de mutlu değilim. Ama sonuçta hiç kimse mutlu değil ki."
"Artık kişilik istenmeyip sadece itaat kabul edildiğinde, hakikat gider ve yalan gelir."
Zwei’, Ödön Von Horvat için "neslin en yetenekli yazarı" diyor. Bu referans ile kitaba başladım. Yazara ait okuduğum ilk kitap ve böylesi muazzam bir yazar ile tanışmış olmak beni ziyadesiyle mutlu etti..
Tanrısız Gençlik 1937 ' de yayınlanan bir kitap yani 2. Dünya Savaşı'nın aferesinde... Kitabın yazarının -tum Alman halkı gibi - ziyadesiyle politize olmuş bir döneme denk gelmesi, sokaklarda hergun savaş çığırtkanlığının , faşizmin ve herşeyi tek renge dönüştürme baskısını derinden hissetmesi onu bu konuları işlemeye itmiş. Toparlayacak olursak konu savaş öncesi "insana ve insaniyete dair " tüm güzel şeyleri rafa kaldırmış Nazizm ve destekçilerinin yaratmış olduğu ırkçı ve militarist Alman toplumu.
Kitap , adını bu ırkçı ve militarist kitleden almış. Kitapta işini sevmeyen bir öğretmenin ve bu zehirlenmeyi iliklerine denk benimsemiş öğrencilerinin serüveni konu ediliyor. Başta öğretmenin iç sıkıntısını dile getirmesi ile başlayan kitap ,sona doğru polisiye bir roman hali alıyor. Bu yönüyle de çok özel bir kitap .Faşizmin insanları ve özellikle de gençleri ve toplumu nasıl etkisi altına aldığını aktarırken, inançlar, din, Tanrı, hakikat, adalet gibi birçok konuyu sorguluyor Ödön Von Horvath bu kitabında .
Tanrısız Gençlik o dönemi anlatan en güzel tamlama. O dönemdeki çocuklar sadece nefretle yetişmiş ve hayatlarının her zerresine sızan bir kötülük hakim, kişisel dünyalarında ahlaki bir terazi yok. Hiçbir şey düşünmedikleri gibi tartmıyorlar da. Başka başka insanların hayatlarını zindana çeviriyorlar. Kendilerini birer Tanrı görürken neden bir tanrıya ihtiyaçları olsun ki?
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.