Resitatif*
77 sayfalık öykünün 42 sayfası önsöz ve önsözü yazan abla(Zadie Smith) uzun uzun öykünün ana karakteri olan iki kız çocuğunun hangisinin siyah hangisinin beyaz olduğunu bulmaya çalışıyor. Bulmak isterken birçok noktaya değinse de önsöz beni baya baydı. Neyseki önce öyküyü okumuştum.
Anlatıcı Twyla beyaz, Roberta da siyah ve bu ilk sayfadan bellidir aslında. Twyla Roberta'yı görünce onu odada istemez ve annesinin "onların saçlarını hiç yıkamadıkları ve tuhaf koktukları" sözünü hatırlaması yeterli de artar bile bunu kanıtlamaya. Ha yetmez diyorsanız ikinci buluşmada Roberta, Twyla ırk mevzusundan soğuk davranır ve Jimi Hendrix ile buluşmaya gider. Roberta beyaz olsaydı ve siyah olan Twyla'ya soğuk yapıp sonra neden siyah bir protest gitaristle görüşmeye gitsin. Üçüncü buluşmaları ve protestolara değinmiyim bile yoksa bir 40 sayfa sonsöz de ben yazacam. Sinirlendimsjxhjsjdjdjs neyse iyi bir öyküydü okuyun!
Nobeli alan ilk siyah kadın olmanın ağırlığı var elbet. Kimliği romanlarını şekillendiriyor ve iyi ki de öyle. Ama bu öykünün yayınevi tarafından sadece bir bulmacaymış gibi yutturulması beni gerdi. Diyelim ki yeterince belli olmasaydı karakterlerimiz( ki bence belli) ne fark ederdi ki?
·
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.