İnsanlığımı Yitirirken1000k
En başından itibaren hep şöyle düşündüm, "Yazar karakterin bu kadar derin ve karanlık düşüncelerini, nasıl bu kadar sade ve anlaşılır anlatabilmiş ki?" Yani bilmiyorum, mesela yeraltından notlarda da karakterin bilinçaltına fazlasıyla dahil oluyorduk ama dil ve anlatım tarzı oldukça zorlayıcıydı. Okurken aralar vermek durumunda kalıyordum veya aynı paragrafı birkaç kez okuyordum, İnsanlığımı Yitirirken'de ise sürükleyiciliği ve akıcılığı bir an olsun azalmadı. Başından sonuna kadar aynı ilgiyle okutmayı başardı (aslında depresif ve karanlık bir kitap olmasına rağmen).
Kitap üç bölüm, üçüncü bölüm 2 ayrı kısımdan oluşuyor. Sanırım en sevdiğim bölüm ilkiydi, kitabı bu kadar ilgiyle okumamın sebebi de muhtemelen ilk bölümdür. Bölümlerin tamamı anılarla ilgili ama ilk bölümde karakter kendi düşüncelerinin de başlangıcını anlattığı için biraz daha düşünseldi. Bölümler ilerledikçe hikaye de karanlıklaşıyor, kısaca yavaş yavaş karakter "insanlığını yitiriyor".
Yazarlar bence biraz da insanların sahip olduğu ama ifade edemediği duyguları/düşünceleri kelimelere dökebildikleri için çok değerliler. Bu kitap da öyle; okurken herkesin belli kısımlarda kendisiyle özdeşleştireceği yerler var, bir bakıma yüzleştiriyor aslında insanı kendi düşünceleriyle. Gerçi hangi kitap öyle değil ki de denebilir, bu biraz daha fazla yüzleştiriyor diyeyim.
Söylenecek çok da bir şey yok, herkese tavsiye edebileceğim ve oldukça beğendiğim bir kitap. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.