39 yıllık ömrünün kayda değer bir bölümünü intihar girişimleriyle geçirmiş, yaşadığı dünyayla bir türlü uyuşamamış Japon Edebiyatının köşe taşlarından biri Osamu Dazai. Kendisini ‘ölmeyi bile beceremeyen yaşayan bir ceset’ olarak tanımlıyor. Bu kitabının girişine; “Doğmuş olduğum için beni affedin.’’ diyerek başlamış. Daha çocukken bile yaşadığı kırılganlığı, duyarlılığı dile getiriyor kitabın ilk sayfalarında. Her şeyin gerçek ve acı yüzünü görmenin yarattığı hayal kırıklıklarıyla mücadele etmiş. Kitabın bir yerinde şöyle diyor; yeraltından geçen metroların daha havalı ve eğlence olsun diye inşa edildiklerini sanırdım oysa ki sadece ulaşımı kolaylaştırmak için yapılmış. İşte daha çocukken böyle başlıyor hoşnutsuzluğu Dazai’inin. Maddi bakımdan müreffeh bir hayatı var ama mutlu değil. Japonya’da savaş sonrası oluşan kültürel yozlaşma, yıkım, bireyin kalabalıklar arasında yalnızlaşması ve yabancılaşması, insani değerlerin yitirilişinin farkındalığı pençesinde kıvranıyor. Dışarıya gülümsemeye çalışan ama içi ölü olan biri olarak tanımlıyor kendini. Alkol, uyuşturucu, cinsellik gibi dünyevi hazlar peşinde bir nefes bulmaya çalışırken aslında kendini sürekli bir sefalete ve bataklığa sürüklüyor. Sanıyorum beşinci intihar girişimi onun bu hayattan çıkış bileti oluyor.
Yaşadığı sancılar farkındalığı yüksek olan insanlara tanıdık gelebilir. Okurken bir Kafka, Camus ya da Cioran okuyor gibi hissettim. Varoluşsal anlamını yitiren bir insanın, yaşamda kendisinden daha yüce ve ulvi bir değer bulamayışının, manasızlık ve boşluğun insanı sürüklediği dipsiz bir kuyu var. O kuyudan çıkmak, insanın içinde keşfedeceği bir mucizeye bağlı. Başkaları ne diyor bilmiyorum, ben ona iman diyorum. Sırtını ve kalbini Yaratıcı Kudret’e dayamak diyorum. Zira; varoluşsal sancılar çeken, ince, hassas ve duyarlı bir insanın dünyadaki trajediye, kötülüğe, gösterişlere, umursamazlığa, sahteliğe, savaşlara, zulümlere, sömürüye dayanabilmesi mümkün değil gibi.
·
151 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.