Bu kadar kısacık bir kitabın bana bu kadar ilham vermesini beklemiyordum. Son on sayfaya kadar karakterin hissedebildiği ilk ve tek duygunun bir ‘suç’ sayesinde olması hem insanlara hem hayata karşı olan inancımı zedelemişti. Ama galiba mutluluk gerçekten de paylaştıkça çoğalan bir şey. Kahramanımızın belki ailesinden görmediği bir şeydi bu. Gerçekten mutlu olana kadar insan mutluluğun ne olduğunu anlamıyor sadece kendisini mutlu sanıyor ya da sadece buna inanıyor. Bencilce yapılan bu tehlikeli eylemin ardından başkalarının hayatına dokunduğu için mutluluk duymasından gerçekten çok etkilendim. Bilmiyorum, şu an mutlu hissediyorum. 1914’de geçen bu hikaye ile yazarın benim hayatıma dokunmuş olması ve bu dokunuşla onu daha güzel ve mutlu bir hale getirmesi ne kadar ilginç.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.