Tavsiye etmiyorum.İnceleme
ALINTI: Eğer iyi şeyleri kendinize sürekli hatırlatmazsanız kötü düşünceler zihninize sızar ve kontrolü ele geçirir.
YORUMUM: Öncelikle yazarın daha önce “Walter Erkekleriyle Hayatım” kitabını da okuduğumu belirtmek istiyorum. Yazarın yazım diline de hakim olarak başladım az buçuk: klişe olarak adlandırabiliriz yazarın yazım dilini aslında. Fakat bu kitabında o kadar klişe vardı ki bir an kitabı bir noktadan sonra ezbere okudum. Şunu belirtmeliyim ki ben klişe severim ancak sevdiğim klişe NG Kabal’ın yazdığı tarz klişeler ya da M. Meyer’in. Ali tüm kitabı klişelerle doldururken bu yazarlar klişelere boyut atlatıyor ve harikalar çıkarıyor.
Kitapta heyecan ve merak unsuru diye bir kavram asla yoktu. Oldukça monoton olaylar zinciri vardı ve işin daha da kötüsü biz bu sıkıcı olaylar zincirini daha da bunaltıcı başrol karakterimizin gözünden okuyorduk.
Tüm bu klişeler içinde okuma keyfi veren taraf Stella’nın Gönülçelenler –Oliver hariç- ile olan dostluk ilişkisiydi. Neden mi Oliver hariç? Çünkü yazar kafasında nasıl kurguladı bilmiyorum ama sanki onun zihninde çok önceden Oliver ve Stella bir şeyler yaşadı ve yaşamaya da devam ediyor fakat bizler yazarın zihninde yaşadığımız için bunları okumadan da bilmeliyiz. Oliver ile olan anı sayısı diğer çocuklara kıyasla daha az ve yazar bizden Oliver’ı başrol erkek olarak benimsememizi istiyor. Fakat bana göre JJ veya Alec bu role daha yatkın çünkü Stella’yı hem destekliyorlar hem de onları daha çok okuyoruz. Oliver huysuz huysuz dolaşırken ve sonda sırf yazar dramatize edecek diye saçma sapan davranırken bu çocuklar hala Stella’yı destekliyor ve davranışlarını takdir ediyorlardı.
Diğer tarafta Stella’nın kanser kardeşi Cara vardı. Ve benim kitapta en sevdiğim karakterdi diyebilirim, başrol kızımız kesinlikle Cara olmalıydı. Stella sürekli kardeşim kanser diye gereksiz melankolik ve kararsız davranırken Cara kanser olduğu halde kararlı ve desteğe ihtiyacı olduğu halde kardeşlerine destek veriyor. Üstelik onun durumundaki pek çok insana göre de oldukça umutlu ve hayat dolu.
Stella, şimdiye kadar da anlamış olduğunuz üzere beni deli eden bir karakterdi. Hatta açık olmak gerekirse şimdiye kadar okuduğum hiçbir başrole bu kadar yabancı ve soğuk hissetmemiştim.
Kitapta ne hüzünlendim, ne gülüp eğlendim, ne de herhangi bir olaya şaşırdım. Vasat ve altı bir romandı benim için. Yazardan başka bir roman da okur muyum, emin değilim.
Bu nedenle kitaba puanım 2. O iki puan da Cara, Alec ve JJ için.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.